Zwemclubje

Door grote problemen met mijn knie ben ik een tijdje geleden maar weer begonnen met zwemmen. Ik ontdekte een zwemclub in Certaldo, 20 minuten rijden, die drie keer per week een uurtje traint in de lunchpauze. Ideaal!

Ik werd enthousiast ontvangen en dat was een prettig begin. Het is verder een zootje ongeregeld, maar dat bevalt mij prima. Het groepje bestaat uit allemaal jongens/mannen, verreweg de meesten jonger dan ik en allemaal sneller dan ik.

Het is een vrolijke boel. Een paar weken geleden was de trainer jarig (de trainer komt als we beginnen even vertellen wat ons programma is en verdwijnt daarna steevast). Na de nodige felicitaties waren we begonnen met zwemmen, maar werden het zwembad weer uitgelokt met een prachtige schaal kersen en een fles prosecco.

Het scoort zeker niet hoog op ‘sportiviteit’, maar wel op ‘romantiek’. Daar stonden we, kletsnat in de felle zon, lauw-warme prosecco te drinken en overheerlijke kersen te eten. Goede combinatie overigens.

Toen de fles leeg was dook iedereen het water in en begon gewoon te zwemmen alsof er niets aan de hand was. Ik deed mijn uiterste best, maar voelde me toch ietwat slapjes en ik had maar een bodempje op. Ik leek de enige die zich niet opperbest voelde, maar bij navraag hadden een aantal anderen ook wel een beetje een raar gevoel in hun maag.

De laatste weken neemt één van de zwemmers regelmatig fruit van zijn eigen bomen mee, eerst abrikozen en nu pruimen. Na het zwemmen worden die gedeeld met wie maar wil. In een kringetje staan we het fruit op te eten. Heerlijk en, gek genoeg, ook echt sfeervol.

Advertenties

Zwaluwen

Rondom ons huis vliegen zwaluwen. Een genot om naar te kijken en luisteren.

Onder de dakgoot van het huis naast ons zit al jaren een nest. Ik zag een paar dagen geleden wat kopjes van de jonge vogels uit het nest steken en toen ik een foto maakte, kwam één van de ouders er net aanvliegen.

Een hele opluchting. Wat hebben die jonge vogels een honger de hele tijd!

Hoe bouw je een huis in Toscane?

We waren in april begonnen met graven en we zijn vandaag klaar met de ‘kelder’. Eigenlijk was die al tien dagen klaar, maar de graafmachine had geen tijd om te komen om alles eromheen dicht te gooien.

Nu alles dicht is begint het echt ergens op te lijken.

Er is nog een controle van de USL geweest die alles nauwkeurig hebben bekeken en vonden dat de wanden te steil waren afgegraven. Er moest dus een bescherming komen en dat op het moment dat eigenlijk al het werk klaar was. Gelukkig hebben we geen boete gekregen.

Hier wat foto’s …

 

 

Eindelijk!

Eindelijk … daar ben ik weer!

Maar ook: Eindelijk … er zit beweging in de bouw van ons huisje.

ENEL (de Italiaanse elektriciteitsmaatschappij) heeft de paal vervangen en de kabels vernieuwd. De gemeente heeft in de tussentijd min of meer goedgekeurd dat we het huisje niet meer van hout en stro bouwen, maar van grote ecologische blokken (ze hebben heel erg moeilijk gedaan, en uiteindelijk zijn we gedwongen wat veranderingen in het ontwerp aan te brengen helaas, maar daarover wellicht een andere keer meer. We kunnen in elk geval weer verder).

De graafmachine zou 10 dagen geleden komen, maar na veel beloftes en heen en weer was ie er pas vandaag. Een heel vriendelijke jongen die van aanpakken weet, maar blijkbaar niet zo goed is in plannen en communicatie.

Hieronder wat foto’s van de schuur toen we kochten, daarna een foto van een tijd daarna nadat we flink hadden opgeruimd en de laatste van vandaag.

(Alleen naar de foto’s kijkend zou je je kunnen afvragen: vooruitgang? Het wordt steeds kaler …!)

Januari mist

Het uitzicht vanochtend vanuit het keukenraam.

Vandaag gaat de bouw beginnen. We hebben een oude schuur hier in de buurt en een vergunning om die af te breken en opnieuw op te bouwen.

“De bouw gaat beginnen” is echter wat optimistisch gezegd. Vandaag gaan ze het terrein afbakenen, voor de veiligheid. De graafmachine zou komen om de schuur af te breken, maar die komt pas over 10 dagen op z’n vroegst en de grote graafmachine mag niet meer gebruikt worden vanwege een elektriciteitskabel die te dicht bij de schuur loopt.

Ik heb een aanvraag gedaan bij ENEL (de elektriciteitsmaatschappij) om die kabel onder de grond te mogen leggen. Van alle kanten heb ik gehoord dat het heel lang kan duren voordat ENEL komt kijken en in de tussentijd mogen we waarschijnlijk niets doen wegens de veiligheid.

Op een bouwplaats in Italie is er een externe persoon verantwoordelijk voor de veiligheid en deze meneer heeft alles momenteel stopgezet, hoewel de kabel pas tot last gaat zijn als ze met de bouw beginnen en hoger komen.

Het wordt dus waarschijnlijk wachten op ENEL totdat we mogen gaan graven en de fundering maken. Bijzonder irritant omdat de logica mij geheel ontgaat.

We hebben afgelopen zomer besloten om niet langer een huisje van hout en stro te bouwen. De kosten bleken torenhoog. Na met een aantal experts te hebben gepraat zijn we uitgekomen op een hele andere manier … blokken van poroton. Dat zijn blokken van 45 cm dik van klei met veel lucht erin verwerkt. De blokken worden op elkaar gestapeld met enkel wat lijm ertussen en isoleren bijzonder goed.

We moeten nog afwachten of de gemeente deze verandering wel gaat goedkeuren, maar iedereen zegt dat het geen probleem zou moeten zijn. De bureaucratie is eindeloos. Om deze verandering te vragen, moesten we eerst zijn begonnen met bouwen. Als de gemeente besluit dat deze nieuwe manier van bouwen niet OK is, hebben we een probleem. Echter, iedereen zegt dat het geen enkel probleem zou moeten zijn.

Wij wachten het allemaal maar gewoon af en proberen achter alles aan te zitten zodat er wat vaart in blijft zitten. Dat dit geen enkele zin heeft, dat snap ik ook, maar iets doen is beter dan het echt allemaal passief afwachten.

Wandelingen in de december zon

Zo. Eindelijk weer n’s een blog post van mij. Ik loop inmiddels erg achter op de feiten, maar wellicht schrijf ik de komende tijd even wat meer over het behangbedrijfje en het bouwen van ons kleine huisje. Allebei onderhevig aan grote veranderingen, op zich heel positief wat mij betreft.

Maar eerst dit … het was schitterend weer vandaag en ook vorige week zaterdag. Herfstkleuren overal en vandaag (8 december) in t-shirt buiten gelopen. Dat baart mij behoorlijk veel zorgen, maar ik kan niet ontkennen dat het ook heerlijk was!

Wat foto’s uit de buurt:

Een groepje pijnbomen in de verte die altijd mijn aandacht trekken.

Certaldo, ook gezien van verre. Een oud kasteeldorp.

Een wijngaard … en er volgen er meer!

Het kasteel van Poppiano.

 

Wilde zwijnen

Een paar dagen geleden reden we tegen negen uur ’s avonds naar huis. Het was donker.

Ineens kwam er een wild zwijn met volle vaart de weg op rennen. Ik zag hem pas toen mijn vriend al zo hard remde als mogelijk was. Een afschuwelijke botsing was niet te vermijden.

We stapten uit en ik hoorde gegrom en gehijg vanaf de kant van de weg en alles ritselde. Mijn vriend keek beteuterd naar zijn auto, samen met een andere man die even was gestopt. Daarna kwam hij mijn kant op en vroeg: ‘ wat moeten we nu’?.

Ik ben van mening dat je een gewond dier niet mag achterlaten en het eigenlijk zo snel mogelijk uit zijn lijden moet verlossen en zei dus spontaan dat we nog een keertje eroverheen moesten rijden. Dat is uiteraard geheel onmogelijk, een wild zwijn is heel groot en stevig. Mijn vriend protesteerde dus ook hevig en toen ik het eenmaal had gezegd vroeg ik mij direct af hoe dat dan zou moeten.

Inmiddels was het zwijn uit de bosjes omhoog gekrabbeld op z’n zij. Het arme dier draaide vreemd op de asfaltweg in rondjes. Ik had nog maar gezegd dat we hem af moesten maken (mijn methode was niet de juiste, waar ik inmiddels door iedereen heel hartelijk over ben uitgelachen) of het zwijn stond ineens op zijn vier poten en liep, zonder hinkelen, rustig de donkere nacht in.

Ik stond met open mond van verbazing het dier na te staren. Mijn vriend, die altijd overal direct de humor van inziet, zei direct dat het zwijn mij had gehoord en dus wel had moeten doen alsof er niets aan de hand was. Dat leek echt zo, alsof het beest ons duidelijk wilde maken: ‘Ik gewond? Hoe kòm je erbij. Niets aan de hand hoor!’.

De auto, een Toyota, blijkt de voorkant zo te hebben dat het bij botsing zo min mogelijk schade aan personen (en zwijnen) geeft. Toevallig reden we ook niet snel en toevallig reed mijn vriend, die een bizar snel reactievermogen heeft. Allemaal toeval. Een groot geluk in dit geval. Voor het zwijn.