Maandelijks archief: augustus 2014

Alpaca bar

alpaca-in-de-bar

In Montespertoli op een kruispunt aan de rand van het dorpje, kwamen we langs deze man fietsen die zijn alpaca’s mee had genomen naar de bar. Hij zat klaar om aan de lunch te beginnen.

Ik vroeg of ik een foto mocht maken en we raakten aan de praat.

Hij neemt de alpaca’s mee om ze op te voeden. Hoezo ‘opvoeden’ vroeg ik? Alpacas grazen toch buiten in de wei? Jawel zei hij, maar hij verkocht ze af en toen aan families of boerderijen en wilde dat zijn alpaca’s gewend waren aan verkeer en mensen. Ze vinden het niet per se prettig om aangeraakt worden door bijvoorbeeld kleine kinderen en hij wil voorkomen dat zijn alpaca’s verkeerd reageren. Dus laat hij ze wennen aan mensen, klein en groot.

Hij neemt ze mee naar de bar in zijn auto. De zwarte is inmiddels gewend en springt er zo in. De witte is nog jong en moet in de achterklep getild worden.

Tijdens de lunch zijn de alpaca’s rustig zei hij, maar ze weten wanneer hij klaar is met eten en eisen dan aandacht en iets lekkers. Ze gaan dus dan de tafel afruimen, op ‘hardhandige’ manier  (ze trekken de placemat gewoon van tafel) en gaan aan het haar van de beste man trekken. De vooruitstaande tandjes kunnen heel goed knabbelen.

Wat voor lekkers willen de beestjes? Ik opperde misschien wat verse kruiden, want ik loop regelmatig langs hun omheining en geef ze dan laurierblaadjes, de laurierheg groeit er namelijk naast. Ze vinden dat zalig.

Maar nee. Ze krijgen een bombolone. Dat is een (heel gezonde … ahum) met creme gevulde gefrituurde rol deeg. Als de zwarte alpaca haar bombolone niet krijgt, wordt ze krengig. Ik heb maar niet verder gevraagd, maar vond het typisch Italiaans. Het land van de verwende kindertjes die vervelend worden als ze niet krijgen wat ze willen.

De man was heel trots op dit gedrag van zijn geliefde dieren. Ik was vertederd door deze man, die zo dol is op zijn dieren dat hij ze meeneemt lunchen onder het mom dat hij ze op moet voeden.

Advertenties

Hier kunnen ze het ook!

Ze = de overheid.

Ik ben verhuisd, maar moet hier lokaal nog altijd een dokter zoeken. Daarvoor moet je naar de ‘USL’ en dat is niet de meest aantrekkelijke vorm van tijdsbesteding die ik ken. Vandaar het uitstel. Maar goed, deze week dan toch maar gegaan.

Vele ervaringen rijker ging ik op pad met alle papieren die ik heb. Na wat wachten mocht ik bij een mevrouw naar binnen. Ze keek misprijzend naar alles, mij inclusief, en was ijzig. Na een tijdje typen vroeg ze wat ik hier deed. Nou, eh … momenteel heb ik geen baan. Ben je dan werkeloos. Nee ik heb mij niet als werkeloos ingeschreven, ik had een BTW nummer en dat is nu opgezegd.

Aha! Ze werd op slag een stuk vrolijker. Ze had iets gevonden dat niet volgens de regels was.

Haar kruisverhoor leverde op dat ik naar de gemeente moest om een officieel formulier te vragen waarin stond dat ik in Italie mag wonen. Ik liet haar dit formulier zien, uit 2008, toen Italie eindelijk verblijfsvergunningen voor Europeanen had afgeschaft. Nee, ze wilde hetzelfde formulier, maar dan van de nieuwe gemeente. Ik zei dat dit formulier aangaf dat ik permanent in Italie mocht verblijven en derhalve geldig was zolang ik in Italie woonde. Ze bleef bij haar standpunt, dus vertrok ik naar de gemeente.

Licht gefrustreerd, maar erg blij dat ik in Montespertoli woon, waar alles in het dorp ligt, op loopafstand. In Umbrie was dat wel anders en had ik voor deze klus dus alvast twee keer op pad gemoeten.

Bij de gemeente werd ik van persoon naar persoon gestuurd en begrepen ze niet wat ik dan wel moest hebben. Uiteindelijk besloot een vriendelijke mevrouw: “Nee hoor, ze hebben het bij de USL helemaal verkeerd, dus ga maar gewoon terug en doe een ‘autodichiarazione’.” (dat is een verklaring van jezelf dat je zweert de waarheid te schrijven). Als ze dat niet accepteren dan moeten ze mij maar bellen, zei ze en stopte mij een papiertje met naam en nummer toe.

Nog net voor twaalf uur vond ik bij de USL dezelfde kille mevrouw die, sinds ze mijn leven een beetje lastiger had gemaakt, net iets vriendelijker was geworden. Ze luisterde naar mijn verhaal en schudde haar hoofd dat het toch echt zo niet kon. Een diepe zucht en dramatische houding. Ik wachtte af wat er komen ging. Na enige stilte besloot ze met duidelijke tegenzin iemand hierover raad te plegen. Daarmee zat ze lang aan de telefoon hele verkeerde dingen uit te leggen. Elke keer onderbrak ik haar met de juiste versie, maar daar week ze weer vanaf, mij gebarend mij er niet mee te bemoeien, maar dat deed ik toch. Toen ze uiteindelijk met mijn hulp de juiste versie van het verhaal had, bleek dat mijn document gewoon geldig was en ze mij dus in Montespertoli in moet schrijven.

Ze stuurde mij echter wel weg omdat het inmiddels kwart over twaalf was en ze sluit altijd om twaalf uur.

Vandaag ging ik terug maar kon niemand vinden. Navraag bij een zuster leerde dat op donderdagochtend het kantoor al om 11 uur sluit. Welja, elke dag andere tijden, typisch iets voor de Italiaanse overheid. Morgen ga ik dus weer, kleine wandeling en dus kleine frustratie. Het had veel erger gekund, vroeger moest ik altijd vele kilometers rijden om vervolgens keer op keer voor onaangename verrassingen te staan!

logo_ausl

Eindelijk een punt voor de loodgieter

De status van de loodgieter was flink gedaald na al het werk dat we hadden laten doen. Hij is ook nog steeds niet helemaal klaar. Hij is loodgieter en elektricien in één en het elektrische deel is nog niet helemaal af. 

Elke keer belooft hij het af te maken en elke keer komt er iets tussen. Dan hou je bij mij, na 6 maanden, weinig punten over.

Tot het Ferragosto was, een belangrijke feestdag in Italie op 15 augustus. In het dorpje is bijna iedereen op vakantie en veel winkels zijn dicht. De week rondom Ferragosto moet je altijd hopen geen problemen te hebben omdat echt iedereen weg is (auto repareren lukt niet, elektriciens zijn er niet, loodgieters liggen op het strand, bakkers zijn gaan wandelen in de Alpen). 

Zondagochtend klaagde onze benedenbuurman dat er water van ons balkon op het zijne liep, of we niet snel op konden houden met wat we ook maar deden.

Oeps … wij deden helemaal niets! 

Inspectie leerde ons dat onze afvoer ineens op het terras uitkwam. We hebben de buurman maar niet ingelicht over de aard van de lekkage …

We belden onze loodgieter die prompt opnam en anderhalf uur later stond hij voor de deur. Zuchtend en zwetend maakte hij het probleem in orde. Waarom hij niet op vakantie was? Een duidelijk antwoord bleef uit, hij mompelde iets over veel te veel achterstallig werk en inderdaad wist ik daar van.

Heeft hij toch nog een punt verdiend, na een half jaar ergernis. En dan nu maar weer met nieuwe moed af en toe bellen of hij zijn werk af komt maken … hij komt na augustus, want wist mij te vertellen dat hij nu vakantie heeft. Daar ben ik maar niet op in gegaan.

 

Ferraris bij oude abdij in Toscane

Gisteren gingen we fietsen, een schitterende route (bleek achteraf).

We kwamen onder andere langs Badia a Passignano, een heel oude abdij (ik las ergens uit het jaar 365). Van verre genoten we van het zicht hierop, perfect gelegen in een vlakte tussen heuvels met wijngaarden en bossen.

Er stonden twee Ferraris naast de ingang en er waren meerdere restaurants en een lounge bar. We reden rustig door ondanks dat een prachtige oldtimer ons zo ongeveer de berm in drukte. Blijkbaar had de bestuurder een glaasje teveel op, dat kan gebeuren na de lunch op een zondag in Italie.

Eenmaal thuis zocht ik even op waar we langs waren gekomen, nieuwsgierig gemaakt door de tentoongestelde luxe.

De familie Antinori heeft de wijngaarden rondom de abdij gekocht en maakt daar één van haar zogenaamde topwijnen, gebruik makend ook van de eeuwenoude wijnkelder van de abdij. Ik las dat het mogelijk was een rondleiding te doen, maar alleen met ofwel lunch, ofwel diner in het restaurant van de familie.

Ik belde net even voor de prijs. Maar die valt niet mee (vanaf 150 euro per persoon voor de rondleiding met de goedkopere wijn bij het eten).

Dan begrijp je ineens ook waarom er twee Ferraris voor de deur staan.

Hier een fotootje, niet zelf gemaakt, maar kan niet vinden naar wie de credits zouden moeten.

badia-a-passignano