Maandelijks archief: december 2016

Krijg nou wat!

We hebben geweldig veel afval gevonden in en rond het huis dat we hebben gekocht. Het ligt in vuilniszakken onder een afdak dat we af moeten breken. Ik had de afvaldienst gebeld om te vragen wat ik met deze grote hoeveelheid vuilnis moest en kreeg destijds te horen dat ik  mij bij de dienst moest registreren, daarna de afval containers ophalen en daarna zou ik de dienst wederom kunnen bellen en zouden ze langskomen om de boel op te halen.

Zo gezegd, zo gedaan.

Ik belde gisteren om te laten weten dat ik afval heb dat opgehaald zou moeten worden. Nou blijkt dat ze geen afval ophalen dat in zakken zit, maar alleen grote dingen, zoals meubels en zo. ‘Mijn’ afval zit in zakken en moet ik dus zelf naar de stort brengen.

Geen probleem, mijn vriend heeft een bus en daar kunnen we het in doen en wegbrengen. Gelukkig meldde ik dat even, want de vrouw wist mij direct te vertellen dat als de bus op naam van een bedrijf staat, het afval uit die bus niet geaccepteerd kan worden.

He? Hoezo? Waarom niet? Het is toch alleen het vervoersmiddel? Ik ben erbij om te tekenen en te verklaren waar het afval vandaan komt! Nee hoor, zo werkt het niet. Moet ik dan een busje huren? Nee, dat kan ook niet, want gehuurde busjes staan ook op naam van een bedrijf.

De vrouw was erg vriendelijk en begreep dat mijn situatie best lastig was en beloofde mij te zoeken naar een oplossing. Of ik vandaag terug kon bellen.

Dat deed ik, maar ik kreeg een afschuwelijk mens aan de telefoon (je hoort al na een halve zin of iemand in zo’n call center behulpzaam gaat zijn of niet). Het werd een vervelend gesprek dat ik vroegtijdig heb beëindigd. Nadat zij stug vol bleef houden dat het afval helemaal mijn eigen probleem was waar zij niets mee te maken had, regels zijn regels, heb ik pisnijdig gezegd dat ik er dan zelf wel een oplossing voor zou zoeken.

Misschien dus niet zo vreemd als je hier her en der zakken vuilnis tegenkomt die uit auto’s zijn gekieperd. Ik ga die weg niet bewandelen en ik ga het vuil ook niet verbranden, zoals veel mensen hier nog altijd wel doen. Misschien zet ik gewoon alle zakken naast de container op straat en is de vuilnisman zo vriendelijk de boel in te laden (hij mag officieel alleen laden wat er in de container zit …). Zo niet dan brengen we het in de bestelbus wel naar een grote centrale containers en gooien het daar in, in Florence bestaan die gelukkig nog.

Hoe dan ook, regeltjes … ik krijg er wat van! De logica is ver te zoeken, maar een regel is een regel en dus moet je je eraan houden.

Advertenties

Mevrouw … de hond loopt achter u aan!

Ik was een stukje gaan hardlopen. De hond gaat dan mee. Op een kruising ergens in de heuvels spoorde ik de hond aan wat op te schieten. Ze is wat oud aan het worden, nogal snel afgeleid en ik was bang dat ze wellicht de verkeerde richting in zou slaan.

Ik liep door toen ze dicht bij mij in de buurt was en groette de vuilnis man die om de hoek bezig bleek vuilnis leeg te kieperen in zijn mini-vuil-ophaalwagentje.

Na zo’n vijftig meter riep de man mij keihard na dat de hond achter mij aan kwam. Ik riep keihard terug dat dat inderdaad de bedoeling was, bedankte hem en vond het in gedachten een bijzonder achterlijke opmerking.

Na nog even lopen begreep ik het tafereel zoals het op die arme man moest zijn overgekomen. Ik praat namelijk altijd Nederlands tegen de hond en waarschijnlijk heeft die vuilnisman gedacht dat ik probeerde de hond ‘thuis’ te laten (wie gaat er namelijk nou met een hond die losloopt hardlopen?). In Italie niemand inderdaad.

Hier een foto van de hond als ik aan het werk ben en het koud is. Heerlijk plekje in de kruiwagen onder mijn jas. Wat een luxe!

hondje-kruiwagen

 

Immacolata – onbevlekt

Gisteren was een vrije dag in Italie. 8 december wordt de Immacolata gevierd. De onbevlekte ontvangenis.

Nou staat er veel in de Bijbel dat moeilijk te geloven is, zeker sinds wetenschappers hard hun best doen de grote mysteries te ontrafelen (waarvoor veel dank!). Maar … veel mensen denken dat Jezus op 8 december is ‘gemaakt’ en al op de 25e werd geboren. Dat schijnt niet zo te zijn. Wat er op 8 december wordt gevierd is de onbevlekte ontvangenis van Maria en niet van Jezus. Maria is dan ook op 15 augustus geboren … dat past beter qua 9 maanden zwangerschap.

Waarom het voor de kerk zo belangrijk is dat Maria is geboren uit een maagd, komt omdat wij allemaal met een ‘peccato originale’ (een basis zonde) worden geboren, onze ouders hadden namelijk seks (veelal wel in elk geval en ik vraag mij af of de Kerk een ‘oplossing’ heeft voor reageerbuisbaby’s).
Jezus kan uiteraard niet zondig worden geboren.
En daarom hebben de Italianen op 8 december een vrije dag.

Goed, dat terzijde. Het was gisteren schitterend weer en we hebben op het land gewerkt. Hieronder twee foto’s van die wijngaard voor en ‘na’ (bij wijze van spreken … we zijn nog lang niet klaar).

Zo zag het er in juli uit:wijngaard-voor

En nu is het zo:
wijngaard-na

Strijd tegen bramenstruiken

Deze zomer hebben we een van de wijngaarden van bramenstruiken ontdaan en deze herfst heb ik de wortels proberen te verwijderen in de hoop de bramen beter in toom te kunnen houden. Toen die wijngaard redelijk onder controle leek ben ik aan de andere wijngaard begonnen, die is groter, maar nauwelijks een wijnrank heeft het overleefd. Ik dacht dus dat we in een paar weken tijd die grond schoon zouden hebben.

Nou moest ik eerst alle draden uit de wijngaard weghalen. Staaldraad waar de ranken zich jarenlang aan hebben vastgegrepen. Dat bleek een zware klus, maar het bovenste deel van de wijngaard was toch redelijk gauw gedaan. Daarna kregen we pas goed zicht op de totale chaos in het onderste deel en de moed zonk ons even hopeloos in de schoenen. Bramenstruiken van twee meter hoog of meer, her en der al dan niet omgevallen cementen palen met nog stukken staaldraad die te vast zaten om eruit te trekken en heel af en toe nog een wijnstok die is blijven leven.

Mijn vriend probeerde optimistisch om ‘gewoon’ met de tractor door de bramen te gaan rijden, maar de arme tractor kwam twee keer totaal vast te zitten, waarop ik met de bosmaaier de hele boel moest bevrijden.

een-weg-banen-1Dus … verder met de bosmaaier. Stukje bij beetje baan ik mij een weg door de bramen, rij na rij. Inmiddels heb ik een lichte vorm van tenniselleboog, maar dat gaat wel weer over zodra ik klaar ben. Hier een foto.

een-weg-banen-3
Wat het de moeite waard maakt, zie je hieronder … dit is ons land.
Er moet nog enorm veel gedaan worden, maar de voldoening is immens als we terugkijken op alles dat we al hebben gedaan. Langzaam, stukje bij beetje, veroveren we de grond en komen erachter dat het nog mooier is dan we dachten (en ook dat het toch meer werk is dan we dachten!).

land-toscane