Auteursarchief: Willemijn Lindeboom

Over Willemijn Lindeboom

Willemijn in Italie. Italiaans leren door middel van Italiaanse conversatielessen. Hulp aan bedrijven in Italie, opzetten Italiaans netwerk of verkoopkanaal.

Wandelingen in de december zon

Zo. Eindelijk weer n’s een blog post van mij. Ik loop inmiddels erg achter op de feiten, maar wellicht schrijf ik de komende tijd even wat meer over het behangbedrijfje en het bouwen van ons kleine huisje. Allebei onderhevig aan grote veranderingen, op zich heel positief wat mij betreft.

Maar eerst dit … het was schitterend weer vandaag en ook vorige week zaterdag. Herfstkleuren overal en vandaag (8 december) in t-shirt buiten gelopen. Dat baart mij behoorlijk veel zorgen, maar ik kan niet ontkennen dat het ook heerlijk was!

Wat foto’s uit de buurt:

Een groepje pijnbomen in de verte die altijd mijn aandacht trekken.

Certaldo, ook gezien van verre. Een oud kasteeldorp.

Een wijngaard … en er volgen er meer!

Het kasteel van Poppiano.

 

Advertenties

Wilde zwijnen

Een paar dagen geleden reden we tegen negen uur ’s avonds naar huis. Het was donker.

Ineens kwam er een wild zwijn met volle vaart de weg op rennen. Ik zag hem pas toen mijn vriend al zo hard remde als mogelijk was. Een afschuwelijke botsing was niet te vermijden.

We stapten uit en ik hoorde gegrom en gehijg vanaf de kant van de weg en alles ritselde. Mijn vriend keek beteuterd naar zijn auto, samen met een andere man die even was gestopt. Daarna kwam hij mijn kant op en vroeg: ‘ wat moeten we nu’?.

Ik ben van mening dat je een gewond dier niet mag achterlaten en het eigenlijk zo snel mogelijk uit zijn lijden moet verlossen en zei dus spontaan dat we nog een keertje eroverheen moesten rijden. Dat is uiteraard geheel onmogelijk, een wild zwijn is heel groot en stevig. Mijn vriend protesteerde dus ook hevig en toen ik het eenmaal had gezegd vroeg ik mij direct af hoe dat dan zou moeten.

Inmiddels was het zwijn uit de bosjes omhoog gekrabbeld op z’n zij. Het arme dier draaide vreemd op de asfaltweg in rondjes. Ik had nog maar gezegd dat we hem af moesten maken (mijn methode was niet de juiste, waar ik inmiddels door iedereen heel hartelijk over ben uitgelachen) of het zwijn stond ineens op zijn vier poten en liep, zonder hinkelen, rustig de donkere nacht in.

Ik stond met open mond van verbazing het dier na te staren. Mijn vriend, die altijd overal direct de humor van inziet, zei direct dat het zwijn mij had gehoord en dus wel had moeten doen alsof er niets aan de hand was. Dat leek echt zo, alsof het beest ons duidelijk wilde maken: ‘Ik gewond? Hoe kòm je erbij. Niets aan de hand hoor!’.

De auto, een Toyota, blijkt de voorkant zo te hebben dat het bij botsing zo min mogelijk schade aan personen (en zwijnen) geeft. Toevallig reden we ook niet snel en toevallig reed mijn vriend, die een bizar snel reactievermogen heeft. Allemaal toeval. Een groot geluk in dit geval. Voor het zwijn.

Wandeling op de Montalbano in Toscane

We waren deze zomer al een paar keer een stuk gaan wandelen op deze ‘berg’ (flinke heuvel is wellicht beter). Er zijn dichte bossen en in de hitte is het daar nog net uit te houden.

Vinci, de geboortestad van de beroemde Leonardo, ligt aan de voet van deze berg. De meeste toeristen stoppen echter in dit stadje of gaan net iets verder om Leonardo’s geboortehuis te bezoeken en daarna snel terug. Het is dus eenmaal voorbij La Casa di Leonardo, heerlijk rustig en er is een grote parkeerplaats, dus ideaal startpunt voor een wandeling!

Vandaag wilden we naar een vallei met 6 oude watermolens waarover we hadden gelezen. De Valle Buia (de donkere vallei). Het moet er ooit in de winter geen pretje zijn geweest, zonder zon en met al die vochtigheid. De molens waren allemaal nauwelijks meer herkenbaar, maar het pad was wel goed te vinden, hetgeen voor de Montalbano speciaal is, want normaal zijn de paden vreselijk slecht aangegeven.

Dit is een schitterende zone, vol met oude terrassen waarop olijfbomen, wijngaarden en vroeger ook andere gewassen konden groeien. Her en der staat een oud natuurstenen huis.

Hieronder wat foto’s.

Onder de brug over het stroompje waar de ‘molens’ aan liggen. Er groeit een vijg in de muur, zoals vijgen dat wel vaker doen. Ideale planten die het ook zonder de mens prima redden.

Aan het eind van de donkere vallei, na een stukje behoorlijk steil pad, kom je bij een ‘monumentale wijngaard’. Zo stond het in elk geval aangegeven bij vertrek. Het is een terrassen-wijngaard, waarschijnlijk al erg oud, maar er was verder geen informatie over te vinden.

Iets voorbij deze wijngaard en andere stukken terrein waar duidelijk ooit wijngaarden waren, zagen we ineens, in een bocht, deze oude Fiat vijfhonderd.

De wijngaard vanaf de verte gezien.

De Montalbano werd vroeger door de Medici gebruikt als jachtterrein. Ze wilden graag prive kunnen jagen en veel wild hebben en dus werd er een muur van twee meter hoog en ruim 50 km lang helemaal rondom de top van de Montalbano gebouwd. Her en der zie je nog stukken van deze muur en deze foto laat zien hoe een stroompje de muur kon passeren. In de boog zat een hek waar het water doorheen kon, maar de dieren niet.

Prachtig uitzicht vandaag. In de verte zie je de haven van Livorno met daarachter het eilandje Gorgona. Dit eiland is gesloten voor toeristen omdat er een gevangenis op staat. Het is dus een oase voor veel dieren en planten.

 Deze laatste foto vond ik bizar, een deur op de eerste verdieping, in het niets. Een oude binnendeur, dus waarschijnlijk was hier vroeger een ruimte, maar er is niets van over en geen tekenen te vinden dat er ooit iets heeft gestaan. Ra ra wat dit dan was en waarom het niet meer is!

In Italie is het tomatentijd

In Nederland komkommertijd, in Italie tomatentijd. Letterlijk.

Net voordat ik mijn cameraatje kon pakken, liep er een oud gebogen vrouwtje weg, met twee zware emmers vol rijpe tomaten. Die zitten inmiddels (het was gisteravond) in grote wekpotten in een voorraadkast, te wachten op de gerechten van deze winter.

Het is alweer augustus!

De tijd vliegt voorbij en ik ga niet weer schrijven dat ik vaker een blog zou moeten schrijven, het komt er gewoon niet van en daar is niets aan te doen!

Het behangbedrijfje vergt veel tijd uiteraard, maar er begint wat beweging in te komen, dus dat is positief.

Ons stuk grond heeft hoognodig onderhoud nodig. Dit voorjaar heeft het veel geregend, dus we hebben minder kunnen doen en het onkruid heeft goed van de nattigheid geprofiteerd. Nu is het veel te warm om buiten te werken, dus het ziet er momenteel niet uit. In het najaar komt dat wel weer, hoop ik.

We hebben zaterdag een korte wandeling in de buurt gemaakt en al de eerste vijgen gegeten. Niet te geloven dat er nu al een aantal rijp is. Verder veel heerlijke bramen, maar die zijn er al een paar weken. We kwamen ook twee uitbundige vogelverschrikkers tegen, vrolijke lui!

 

Behang uit Italie …

Zoals ik een tijdje geleden had geschreven, ben ik, samen met wat anderen hier in de buurt, behang gaan printen. We hebben een kleine ruimte gehuurd, een prachtige printer gekocht, websites gemaakt (de webshop is nog steeds niet af, maar komt eraan), materiaal gezocht om te printen …

Een waanzinnig drukke tijd, maar ook erg interessant. Ik heb heel veel geleerd en doe dat nog dagelijks. Een grote printer bedienen, kleurprofielen maken voor elk type behang, de RIP software leren (dat is software die onze designs op de juiste manier naar de printer stuurt) … het begint allemaal te leven, maar voordat ik het echt onder controle heb, zal er nog wel heel wat moeten gebeuren.

We hebben inmiddels behang geprint en die is keurig opgehangen. Iedereen is zeer tevreden, dus dat geeft moed!

De website (in ontwikkeling, maar het geeft al wel een goed idee van de designs die we hebben) is:
Artistiek behang op maat

Er komen binnenkort weer nieuwe designs bij, die we ook per rol gaan verkopen, dus niet alleen op maat gemaakt, dat geeft meer flexibiliteit. Mocht je het leuk vinden op de hoogte te blijven, schrijf je in voor de nieuwsbrief op de website. Zodra we nieuw behang toevoegen, sturen we een bericht.

Het behang dat wij hebben is bedoeld als ‘kunstwerk’, dus om een muur of een deel van een muur mee te behangen, en niet een hele kamer.

Wie weet gaat het vanaf nu weer lukken wat vaker een bericht te schrijven. Aan interessante voorvallen ontbreekt het hier nooit!

Hieronder wat voorbeelden van ons behang.

 

 

Het blijft spannend …

Zoals ik al kort had gezegd, zijn we bezig met het opzetten van een klein bedrijfje. We gaan design behang printen. Zodra de website af is zal ik uiteraard een link zetten, maar zover is het nog niet.

We hadden een ideale plek gevonden van waaruit we zouden kunnen gaan werken, dichtbij zowel het oude als het nieuwe huis. De eigenaar was een beetje vreemd, maar dat namen we voor lief.

Nadat de technicus alles had uitgezocht dat we inderdaad op die plek ons type werk mogen doen, hetgeen een tijdje duurde, deed de eigenaar plots bijzonder ongeïnteresseerd.

Dus besloten wij dat ook te doen om onze onderhandelingspositie niet te verzwakken. Dat werkte enorm goed, maar kostte wel wat tijd.

Uiteindelijk kwam het toch tot een afspraak, maar die liep vreemd. De eigenaar vindt namelijk dat zijn ruimte op een toplocatie ligt en dus goud waard is. Echter, hij is de enige die dat denkt! We hadden vanaf het begin aangegeven veel minder dan de helft van zijn vraagprijs te willen betalen en hij wilde toch erover praten. Toen we na lang heen en weer onze hoogste prijs zeiden, bleef de eigenaar een hele tijd met diep gebogen hoofd staan. Ik dacht zelfs dat hij huilde.

Na echt een idioot lange tijd keek hij echter met droge ogen op en zei heel boos dat hij, mocht hij die prijs accepteren, echt helemaal niets, HELEMAAL NIETS voor ons zou doen verder. Tja … zo op het eerste gezicht viel er niets te doen, dus dat leek ons geen groot probleem.

Hij accepteerde de prijs echter niet, maar zou erover nadenken. We reden terug naar huis en na een paar minuten belde hij om zijn laagste prijs door te geven, ingepakt in een heel lang verhaal  (dat is zijn manier van doen, overal wordt een lang verhaal omheen gemaakt, bijzonder vermoeiend). We zeiden niet akkoord te gaan met zijn aanbod en hij deed alsof hij daarmee dus de deal zou laten schieten. Wij ook, maar wij deden niet alsof, want we wilden echt niet meer betalen dan wat het waard is.

Het lukte hem niet de knoop echt door te hakken, dus na een heel verhaal waarin hij zei dat hij het jammer vond dat het niet door ging, dat wij zulke vriendelijke mensen zijn en dat zijn vrouw erg graag aan ons had willen verhuren (niet echt dingen die er toe doen) en wij iets mompelden dat we het ook jammer vonden, klaar om het gesprek te eindigen, bleef hij een tijdje stil en zei: en nu, wat doen we nu? Hoeveel bieden jullie?

Het was idioot, onvoorstelbaar kinderlijk en toch ook bijster irritant. Mijn vriend heeft meer geduld dan ik en bleef een tijdje met hem doormodderen, steeds klaar om zonder deal het gesprek te beëindigen, tot de beste man uiteindelijk toch akkoord was. Wel jammer dat hij totaal niet tevreden was, met echt een heel redelijke prijs!

Toen ik vervolgens probeerde een stroomaansluiting op onze naam over te zetten, bleek dat er helemaal geen aansluiting was!
Een groot probleem, want een nieuwe aansluiting aanvragen is duur en kost veel tijd. Echter, een groter probleem werd het dat de eigenaar bleef volhouden dat wij per 1 januari de huur al moesten gaan betalen (een nieuwe stroomaansluiting krijgen duurt vaak een maand of ook meer als je pech hebt). Niet alleen dat … hij weigerde ook de sleutels te geven voordat we een contract hadden getekend, maar een belangrijk document, onderdeel van het contract (het energie certificaat) had hij nog niet laten maken, dus is het onmogelijk een contract te tekenen. Waarom zouden wij dan al beginnen met het betalen van de huur, zonder stroom en zonder sleutels?

Na een paar dagen heen en weer waarin hij voet bij stuk hield, besloten we toch dat we met zo’n idioot verder niets te maken wilden hebben. Snel op zoek naar een andere plek die we dit weekend lijken te hebben gevonden. 10 km van huis dus goed te doen. Een heel plezierige eigenaar die je recht in de ogen kijkt en duidelijk heel blij is dat zijn ruimte eindelijk gehuurd wordt.

Af en toe kom je toch wel vreemde mensen tegen. Toevallig (nou ja … waarschijnlijk is het niet zo toevallig) is de ‘moeilijke’ eigenaar de broer van de makelaar die ons ook versteld heeft doen staan toen we bijna 3 jaar geleden interesse toonden in het huis dat we uiteindelijk toch hebben gekocht (maar niet via hem). Het zit in de familie blijkbaar …