Auteursarchief: Willemijn Lindeboom

Over Willemijn Lindeboom

Willemijn in Italie. Italiaans leren door middel van Italiaanse conversatielessen. Hulp aan bedrijven in Italie, opzetten Italiaans netwerk of verkoopkanaal.

Het blijft spannend …

Zoals ik al kort had gezegd, zijn we bezig met het opzetten van een klein bedrijfje. We gaan design behang printen. Zodra de website af is zal ik uiteraard een link zetten, maar zover is het nog niet.

We hadden een ideale plek gevonden van waaruit we zouden kunnen gaan werken, dichtbij zowel het oude als het nieuwe huis. De eigenaar was een beetje vreemd, maar dat namen we voor lief.

Nadat de technicus alles had uitgezocht dat we inderdaad op die plek ons type werk mogen doen, hetgeen een tijdje duurde, deed de eigenaar plots bijzonder ongeïnteresseerd.

Dus besloten wij dat ook te doen om onze onderhandelingspositie niet te verzwakken. Dat werkte enorm goed, maar kostte wel wat tijd.

Uiteindelijk kwam het toch tot een afspraak, maar die liep vreemd. De eigenaar vindt namelijk dat zijn ruimte op een toplocatie ligt en dus goud waard is. Echter, hij is de enige die dat denkt! We hadden vanaf het begin aangegeven veel minder dan de helft van zijn vraagprijs te willen betalen en hij wilde toch erover praten. Toen we na lang heen en weer onze hoogste prijs zeiden, bleef de eigenaar een hele tijd met diep gebogen hoofd staan. Ik dacht zelfs dat hij huilde.

Na echt een idioot lange tijd keek hij echter met droge ogen op en zei heel boos dat hij, mocht hij die prijs accepteren, echt helemaal niets, HELEMAAL NIETS voor ons zou doen verder. Tja … zo op het eerste gezicht viel er niets te doen, dus dat leek ons geen groot probleem.

Hij accepteerde de prijs echter niet, maar zou erover nadenken. We reden terug naar huis en na een paar minuten belde hij om zijn laagste prijs door te geven, ingepakt in een heel lang verhaal  (dat is zijn manier van doen, overal wordt een lang verhaal omheen gemaakt, bijzonder vermoeiend). We zeiden niet akkoord te gaan met zijn aanbod en hij deed alsof hij daarmee dus de deal zou laten schieten. Wij ook, maar wij deden niet alsof, want we wilden echt niet meer betalen dan wat het waard is.

Het lukte hem niet de knoop echt door te hakken, dus na een heel verhaal waarin hij zei dat hij het jammer vond dat het niet door ging, dat wij zulke vriendelijke mensen zijn en dat zijn vrouw erg graag aan ons had willen verhuren (niet echt dingen die er toe doen) en wij iets mompelden dat we het ook jammer vonden, klaar om het gesprek te eindigen, bleef hij een tijdje stil en zei: en nu, wat doen we nu? Hoeveel bieden jullie?

Het was idioot, onvoorstelbaar kinderlijk en toch ook bijster irritant. Mijn vriend heeft meer geduld dan ik en bleef een tijdje met hem doormodderen, steeds klaar om zonder deal het gesprek te beëindigen, tot de beste man uiteindelijk toch akkoord was. Wel jammer dat hij totaal niet tevreden was, met echt een heel redelijke prijs!

Toen ik vervolgens probeerde een stroomaansluiting op onze naam over te zetten, bleek dat er helemaal geen aansluiting was!
Een groot probleem, want een nieuwe aansluiting aanvragen is duur en kost veel tijd. Echter, een groter probleem werd het dat de eigenaar bleef volhouden dat wij per 1 januari de huur al moesten gaan betalen (een nieuwe stroomaansluiting krijgen duurt vaak een maand of ook meer als je pech hebt). Niet alleen dat … hij weigerde ook de sleutels te geven voordat we een contract hadden getekend, maar een belangrijk document, onderdeel van het contract (het energie certificaat) had hij nog niet laten maken, dus is het onmogelijk een contract te tekenen. Waarom zouden wij dan al beginnen met het betalen van de huur, zonder stroom en zonder sleutels?

Na een paar dagen heen en weer waarin hij voet bij stuk hield, besloten we toch dat we met zo’n idioot verder niets te maken wilden hebben. Snel op zoek naar een andere plek die we dit weekend lijken te hebben gevonden. 10 km van huis dus goed te doen. Een heel plezierige eigenaar die je recht in de ogen kijkt en duidelijk heel blij is dat zijn ruimte eindelijk gehuurd wordt.

Af en toe kom je toch wel vreemde mensen tegen. Toevallig (nou ja … waarschijnlijk is het niet zo toevallig) is de ‘moeilijke’ eigenaar de broer van de makelaar die ons ook versteld heeft doen staan toen we bijna 3 jaar geleden interesse toonden in het huis dat we uiteindelijk toch hebben gekocht (maar niet via hem). Het zit in de familie blijkbaar …

Advertenties

Wandeling (Kerst 2017)

Het weer was niet fantastisch, maar de voorspellingen waren slechter. Regen. Echter, we hebben geen druppel regen gehad!

Een schitterende wandeling door Toscane, nauwelijks verkeer. Iedereen zat natuurlijk aan de Kerstlunch, hoewel op tweede Kerstdag vaak de restjes van de voorgaande dagen op worden gegeten … (in Italie is 2e Kerstdag niet zo belangrijk).

In een verlaten huis vonden we interessante tekeningen.

Somber weer met in de verte zonlicht … het is adembenemend mooi (op deze foto niet echt te zien, maar je krijgt een beetje een idee).

Ik wens iedereen een heel goed en gezond 2018!!

Bouwvergunning …

Na maanden wachten in onzekerheid, heb ik net het bericht gekregen dat onze aanvraag voor een bouwvergunning is goedgekeurd, onder een aantal voorwaarden, maar die zijn wel op te lossen.

Een hele opluchting! Bijzonder goed nieuws.

Ik ben verder enorm druk met het opzetten van een nieuw bedrijfje dat behang gaat printen, meer nieuws daarover zodra ik iets verder ben. Echter, veel tijd om deze blog te schrijven heb ik momenteel niet. Dat zal niemand zijn ontgaan!

Ook hebben we in totaal ruim 40 liter olijfolie van onze olijfboomgaard. We hebben op ons gemak meerdere weekenden, in de zon, olijven geplukt en het resultaat viel ons werkelijk enorm mee.

Afgelopen zaterdag waren we in de olijfboomgaard bezig wat schade van de koeien (die inmiddels weg zijn gelukkig) ongedaan te maken toen we toch nog een paar bomen zagen met olijven. Die hebben we nog geplukt en zondag ben ik uren bezig geweest om die op allerhande manieren te verwerken tot eet-olijven. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat.

Deze foto hieronder was na een weekend plukken.

 

Mac kapot

Al jaren gebruik ik een iMac en ben enorm tevreden. Woensdagochtend echter ging ineens het beeld op grijze strepen en deed niets het meer.

Nou heft de Mac allerhande manieren om zichzelf te repareren, maar geen van deze dingen hielp. Zoeken op internet is altijd handig en de grafische kaart blijkt kapot. Het scherm heeft nu paars-groene strepen en de Mac wil op geen enkele manier opstarten. Hij doet zijn best, maar blijft hangen.

Eerst dus een nieuwe gekocht en met een peperduur kabeltje de oude Mac aan de nieuwe gehangen om via ‘direct transfer’ de gegevens over te zetten, maar de nieuwe Mac ziet de oude Mac niet.

Om een lang verhaal iets minder lang te maken … na heel veel gepruts en geprobeer, ben ik erin geslaagd om in de ‘direct user mode’ alle ontbrekende gegevens (ik had een backup uit augustus) op een usb stick te zetten. Zelfs de open textedit documenten die ik nog niet had bewaard.

Een hele opluchting, na heel veel frustratie.

Nu (binnenkort) ga ik proberen mijn oude Mac uit elkaar te halen, ook een leuk experiment.

Dit is mijn Mac en na een tijdje krijg ik een grijs scherm waarna ie ofwel weer opstart en op grijs gaat, ofwel gewoon op grijs blijft staan.

Typisch staaltje bureaucratie

Vorige week lag er een briefje in de bus, handgeschreven, dat mijn vriend een document bij de Ufficio Messi op moest halen, dat blijkt een kantoor van de gemeente te zijn waar ze documenten aan inwoners geven (vaak geen goed nieuws, zoals boetes).

De openingstijden waren voor mijn vriend erg onhandig (op dinsdag van 8.30 tot 10.00 en op donderdag van 8 – 10 en van 18.00 – 19.30) en dus maakte hij een ‘delega’ voor mij. Een ‘delega’ is een papiertje waarop je aangeeft dat iemand anders jouw document op mag halen.

Met de delega en zijn identiteitskaart ging ik naar de gemeente. Een bijzonder vriendelijke vrouw ging de documenten voor mij halen. Daarna heeft ze met de hand zes formulieren ingevuld met elke keer mijn gegevens en die van mijn vriend, helemaal uitgeschreven. Ik heb er twintig minuten gezeten, de prachtige lange nagels van die mevrouw bestuderend.

Ik kreeg de documenten mee (het bleken er twee te zijn) in een gesloten envelop en nu komt het … want tot zover is alles heel normaal … er gaan twee aangetekende brieven op de bus geadresseerd aan mijn vriend, waarin staat dat ik, zijn huisgenoot, de documenten in ontvangst heb genomen.

Ik zei tegen de mevrouw dat ik die aangetekende brieven dus zou ontvangen (of erger nog, als ik niet thuis ben, moet ik ze met een delega op het postkantoor gaan halen), want mijn vriend is altijd op zijn werk. Ze verontschuldigde zich en zei dat het inderdaad nergens op sloeg, maar … regels zijn regels.

Nou is het hiermee nog niet klaar, want als ik een aangetekende brief in ontvangst neem die bestemd is voor mijn vriend, dan stuurt het postkantoor daarna nog twee aangetekende brieven om hem te vertellen dat die andere aangetekende brieven door mij zijn ontvangen.

En zo blijven we allemaal wel bezig en staan er altijd rijen bij het postkantoor.

Op sokken hardlopen

Heel langzaamaan ben ik weer wat aan het hardlopen Eigenlijk zou het ‘zachtlopen’ moeten zijn, ten eerste omdat ik heel langzaam ga en ten tweede omdat ik geen enkel lawaai maak omdat ik probeer op blote voeten te lopen (min of meer).

Gisteren liep ik tien minuten op van die speciale sokken, bedoeld om er buiten op te lopen, het dorp uit. Ik dacht en hoopte dat ik niet op zou vallen, want ik had per slot iets aan mijn voeten.

Mis!

Ik kwam langs twee schilders die een muurtje aan het opknappen waren. De schilder die met zijn rug half naar mij toe stond schrok zich een ongeluk, omdat hij mij niet had horen aankomen maar ik kwam vervolgens op een halve meter langs hem.
Daarna kwam ik langs een kleine garage waar één van de eigenaren buiten luid met een klant stond te praten. Middenin een zin bleef het ineens stil, net toen ik langskwam. Ik durfde niet te kijken, maar weet zeker dat die man met open mond naar mij heeft staan kijken, te verbaasd om door te praten.

Nou krijg ik in die buitensokken vreselijk hete voeten, dus voorlopig kan ik ze niet gebruiken. Zowaar een hele opluchting!

Mannen (sommige in elk geval)

Bij ons in de straat zit een bejaardentehuis.

Een jonge vrouw rijdt vaak de bus waarmee wat bejaarden maar ook anderen die hulp nodig hebben, worden vervoerd.

Deze keer ook. Eenmaal aangekomen bij het bejaardentehuis laadde ze de mensen uit die eruit moesten en wilde daarna de bus achteruit het steegje inrijden naast het tehuis. De man, arme arme man, die ook had geholpen met uitstappen van de mensen, zei arrogant dat hij die manoeuvre wel zou doen.

Ik liep toevallig langs. Mijn mond waarschijnlijk open van verbazing. De jonge vrouw stapte rustig uit en liep zonder beledigd te lijken, naar binnen.

Ik liep ook door en hoorde na een paar meter het schurende geluid van een busje tegen een muur.

Leedvermaak mag natuurlijk niet, maar ik heb er toch van genoten en elke keer dat ik eraan denk, heb ik de grootste lol.