Auteursarchief: Willemijn Lindeboom

Over Willemijn Lindeboom

Willemijn in Italie. Italiaans leren door middel van Italiaanse conversatielessen. Hulp aan bedrijven in Italie, opzetten Italiaans netwerk of verkoopkanaal.

Januari mist

Het uitzicht vanochtend vanuit het keukenraam.

Vandaag gaat de bouw beginnen. We hebben een oude schuur hier in de buurt en een vergunning om die af te breken en opnieuw op te bouwen.

“De bouw gaat beginnen” is echter wat optimistisch gezegd. Vandaag gaan ze het terrein afbakenen, voor de veiligheid. De graafmachine zou komen om de schuur af te breken, maar die komt pas over 10 dagen op z’n vroegst en de grote graafmachine mag niet meer gebruikt worden vanwege een elektriciteitskabel die te dicht bij de schuur loopt.

Ik heb een aanvraag gedaan bij ENEL (de elektriciteitsmaatschappij) om die kabel onder de grond te mogen leggen. Van alle kanten heb ik gehoord dat het heel lang kan duren voordat ENEL komt kijken en in de tussentijd mogen we waarschijnlijk niets doen wegens de veiligheid.

Op een bouwplaats in Italie is er een externe persoon verantwoordelijk voor de veiligheid en deze meneer heeft alles momenteel stopgezet, hoewel de kabel pas tot last gaat zijn als ze met de bouw beginnen en hoger komen.

Het wordt dus waarschijnlijk wachten op ENEL totdat we mogen gaan graven en de fundering maken. Bijzonder irritant omdat de logica mij geheel ontgaat.

We hebben afgelopen zomer besloten om niet langer een huisje van hout en stro te bouwen. De kosten bleken torenhoog. Na met een aantal experts te hebben gepraat zijn we uitgekomen op een hele andere manier … blokken van poroton. Dat zijn blokken van 45 cm dik van klei met veel lucht erin verwerkt. De blokken worden op elkaar gestapeld met enkel wat lijm ertussen en isoleren bijzonder goed.

We moeten nog afwachten of de gemeente deze verandering wel gaat goedkeuren, maar iedereen zegt dat het geen probleem zou moeten zijn. De bureaucratie is eindeloos. Om deze verandering te vragen, moesten we eerst zijn begonnen met bouwen. Als de gemeente besluit dat deze nieuwe manier van bouwen niet OK is, hebben we een probleem. Echter, iedereen zegt dat het geen enkel probleem zou moeten zijn.

Wij wachten het allemaal maar gewoon af en proberen achter alles aan te zitten zodat er wat vaart in blijft zitten. Dat dit geen enkele zin heeft, dat snap ik ook, maar iets doen is beter dan het echt allemaal passief afwachten.

Advertenties

Wandelingen in de december zon

Zo. Eindelijk weer n’s een blog post van mij. Ik loop inmiddels erg achter op de feiten, maar wellicht schrijf ik de komende tijd even wat meer over het behangbedrijfje en het bouwen van ons kleine huisje. Allebei onderhevig aan grote veranderingen, op zich heel positief wat mij betreft.

Maar eerst dit … het was schitterend weer vandaag en ook vorige week zaterdag. Herfstkleuren overal en vandaag (8 december) in t-shirt buiten gelopen. Dat baart mij behoorlijk veel zorgen, maar ik kan niet ontkennen dat het ook heerlijk was!

Wat foto’s uit de buurt:

Een groepje pijnbomen in de verte die altijd mijn aandacht trekken.

Certaldo, ook gezien van verre. Een oud kasteeldorp.

Een wijngaard … en er volgen er meer!

Het kasteel van Poppiano.

 

Wilde zwijnen

Een paar dagen geleden reden we tegen negen uur ’s avonds naar huis. Het was donker.

Ineens kwam er een wild zwijn met volle vaart de weg op rennen. Ik zag hem pas toen mijn vriend al zo hard remde als mogelijk was. Een afschuwelijke botsing was niet te vermijden.

We stapten uit en ik hoorde gegrom en gehijg vanaf de kant van de weg en alles ritselde. Mijn vriend keek beteuterd naar zijn auto, samen met een andere man die even was gestopt. Daarna kwam hij mijn kant op en vroeg: ‘ wat moeten we nu’?.

Ik ben van mening dat je een gewond dier niet mag achterlaten en het eigenlijk zo snel mogelijk uit zijn lijden moet verlossen en zei dus spontaan dat we nog een keertje eroverheen moesten rijden. Dat is uiteraard geheel onmogelijk, een wild zwijn is heel groot en stevig. Mijn vriend protesteerde dus ook hevig en toen ik het eenmaal had gezegd vroeg ik mij direct af hoe dat dan zou moeten.

Inmiddels was het zwijn uit de bosjes omhoog gekrabbeld op z’n zij. Het arme dier draaide vreemd op de asfaltweg in rondjes. Ik had nog maar gezegd dat we hem af moesten maken (mijn methode was niet de juiste, waar ik inmiddels door iedereen heel hartelijk over ben uitgelachen) of het zwijn stond ineens op zijn vier poten en liep, zonder hinkelen, rustig de donkere nacht in.

Ik stond met open mond van verbazing het dier na te staren. Mijn vriend, die altijd overal direct de humor van inziet, zei direct dat het zwijn mij had gehoord en dus wel had moeten doen alsof er niets aan de hand was. Dat leek echt zo, alsof het beest ons duidelijk wilde maken: ‘Ik gewond? Hoe kòm je erbij. Niets aan de hand hoor!’.

De auto, een Toyota, blijkt de voorkant zo te hebben dat het bij botsing zo min mogelijk schade aan personen (en zwijnen) geeft. Toevallig reden we ook niet snel en toevallig reed mijn vriend, die een bizar snel reactievermogen heeft. Allemaal toeval. Een groot geluk in dit geval. Voor het zwijn.

Wandeling op de Montalbano in Toscane

We waren deze zomer al een paar keer een stuk gaan wandelen op deze ‘berg’ (flinke heuvel is wellicht beter). Er zijn dichte bossen en in de hitte is het daar nog net uit te houden.

Vinci, de geboortestad van de beroemde Leonardo, ligt aan de voet van deze berg. De meeste toeristen stoppen echter in dit stadje of gaan net iets verder om Leonardo’s geboortehuis te bezoeken en daarna snel terug. Het is dus eenmaal voorbij La Casa di Leonardo, heerlijk rustig en er is een grote parkeerplaats, dus ideaal startpunt voor een wandeling!

Vandaag wilden we naar een vallei met 6 oude watermolens waarover we hadden gelezen. De Valle Buia (de donkere vallei). Het moet er ooit in de winter geen pretje zijn geweest, zonder zon en met al die vochtigheid. De molens waren allemaal nauwelijks meer herkenbaar, maar het pad was wel goed te vinden, hetgeen voor de Montalbano speciaal is, want normaal zijn de paden vreselijk slecht aangegeven.

Dit is een schitterende zone, vol met oude terrassen waarop olijfbomen, wijngaarden en vroeger ook andere gewassen konden groeien. Her en der staat een oud natuurstenen huis.

Hieronder wat foto’s.

Onder de brug over het stroompje waar de ‘molens’ aan liggen. Er groeit een vijg in de muur, zoals vijgen dat wel vaker doen. Ideale planten die het ook zonder de mens prima redden.

Aan het eind van de donkere vallei, na een stukje behoorlijk steil pad, kom je bij een ‘monumentale wijngaard’. Zo stond het in elk geval aangegeven bij vertrek. Het is een terrassen-wijngaard, waarschijnlijk al erg oud, maar er was verder geen informatie over te vinden.

Iets voorbij deze wijngaard en andere stukken terrein waar duidelijk ooit wijngaarden waren, zagen we ineens, in een bocht, deze oude Fiat vijfhonderd.

De wijngaard vanaf de verte gezien.

De Montalbano werd vroeger door de Medici gebruikt als jachtterrein. Ze wilden graag prive kunnen jagen en veel wild hebben en dus werd er een muur van twee meter hoog en ruim 50 km lang helemaal rondom de top van de Montalbano gebouwd. Her en der zie je nog stukken van deze muur en deze foto laat zien hoe een stroompje de muur kon passeren. In de boog zat een hek waar het water doorheen kon, maar de dieren niet.

Prachtig uitzicht vandaag. In de verte zie je de haven van Livorno met daarachter het eilandje Gorgona. Dit eiland is gesloten voor toeristen omdat er een gevangenis op staat. Het is dus een oase voor veel dieren en planten.

 Deze laatste foto vond ik bizar, een deur op de eerste verdieping, in het niets. Een oude binnendeur, dus waarschijnlijk was hier vroeger een ruimte, maar er is niets van over en geen tekenen te vinden dat er ooit iets heeft gestaan. Ra ra wat dit dan was en waarom het niet meer is!

In Italie is het tomatentijd

In Nederland komkommertijd, in Italie tomatentijd. Letterlijk.

Net voordat ik mijn cameraatje kon pakken, liep er een oud gebogen vrouwtje weg, met twee zware emmers vol rijpe tomaten. Die zitten inmiddels (het was gisteravond) in grote wekpotten in een voorraadkast, te wachten op de gerechten van deze winter.

Het is alweer augustus!

De tijd vliegt voorbij en ik ga niet weer schrijven dat ik vaker een blog zou moeten schrijven, het komt er gewoon niet van en daar is niets aan te doen!

Het behangbedrijfje vergt veel tijd uiteraard, maar er begint wat beweging in te komen, dus dat is positief.

Ons stuk grond heeft hoognodig onderhoud nodig. Dit voorjaar heeft het veel geregend, dus we hebben minder kunnen doen en het onkruid heeft goed van de nattigheid geprofiteerd. Nu is het veel te warm om buiten te werken, dus het ziet er momenteel niet uit. In het najaar komt dat wel weer, hoop ik.

We hebben zaterdag een korte wandeling in de buurt gemaakt en al de eerste vijgen gegeten. Niet te geloven dat er nu al een aantal rijp is. Verder veel heerlijke bramen, maar die zijn er al een paar weken. We kwamen ook twee uitbundige vogelverschrikkers tegen, vrolijke lui!

 

Behang uit Italie …

Zoals ik een tijdje geleden had geschreven, ben ik, samen met wat anderen hier in de buurt, behang gaan printen. We hebben een kleine ruimte gehuurd, een prachtige printer gekocht, websites gemaakt (de webshop is nog steeds niet af, maar komt eraan), materiaal gezocht om te printen …

Een waanzinnig drukke tijd, maar ook erg interessant. Ik heb heel veel geleerd en doe dat nog dagelijks. Een grote printer bedienen, kleurprofielen maken voor elk type behang, de RIP software leren (dat is software die onze designs op de juiste manier naar de printer stuurt) … het begint allemaal te leven, maar voordat ik het echt onder controle heb, zal er nog wel heel wat moeten gebeuren.

We hebben inmiddels behang geprint en die is keurig opgehangen. Iedereen is zeer tevreden, dus dat geeft moed!

De website (in ontwikkeling, maar het geeft al wel een goed idee van de designs die we hebben) is:
Artistiek behang op maat

Er komen binnenkort weer nieuwe designs bij, die we ook per rol gaan verkopen, dus niet alleen op maat gemaakt, dat geeft meer flexibiliteit. Mocht je het leuk vinden op de hoogte te blijven, schrijf je in voor de nieuwsbrief op de website. Zodra we nieuw behang toevoegen, sturen we een bericht.

Het behang dat wij hebben is bedoeld als ‘kunstwerk’, dus om een muur of een deel van een muur mee te behangen, en niet een hele kamer.

Wie weet gaat het vanaf nu weer lukken wat vaker een bericht te schrijven. Aan interessante voorvallen ontbreekt het hier nooit!

Hieronder wat voorbeelden van ons behang.