Categorie archief: Bijzondere mensen

Pech onderweg

Gisteren waren we op weg naar Rome om een speciaal soort fiets te testen (ElliptiGo).

Ongeveer halverwege knapte een van de twee voorbanden. Een kabaal van jewelste … maar gelukkig bleef de auto helemaal stabiel en was er verder geen schade. Helaas heeft de nieuwe Toyota geen reserveband …  dus daar stonden we op de vluchtstrook. De sleepwagen kwam heel snel en reed ons naar de eerste afrit, naar een plek die we op internet hadden gevonden, waar ze ook banden verwisselen. Ze waren op zaterdag open. We hadden dus enorm geluk.

De man van de sleepwagen had de grootste lol ons daar af te zetten, maar wij wisten van niets. We hadden gebeld om zeker te weten dat ze open zouden zijn en dat waren ze en onze maat band hadden ze ook in huis, zo zeiden ze. We dachten binnen een half uurtje maximaal weer verder te kunnen rijden.

Dat bleek wat optimistisch.

We kwamen in een grote chaos terecht. Een garage waar niets was geordend, overal lag wel wat. Allerlei mensen liepen verward of boos rond en weer anderen hingen verveeld tegen een muur dit hele schouwspel te observeren, wachtend op hun gerepareerde auto.

Na een tijdje raakten we aan de praat met een ander stel (die rustig de boel observeerden). Die waren er al sinds de dag ervoor. Zo ook een jongen uit Kosovo (die ook zeer nonchalant overal waar actie was kwam kijken en in stilte alles observeerde). Hij werkte  in Duitsland maar had jaren in Italie gewoond. Na een tijdje kwam er een jonge familie bij die ook van de autobaan waren gesleept met een drastisch kapotte motor (zo was hen verteld).

Wij hadden alleen een nieuwe band nodig, maar zijn er bijna 4 uur geweest. Omringd door oude troep (hijskranen, auto’s waar waarschijnlijk nooit iemand levend uit is gekomen, een vrachtwagen helemaal aan flarden pal voor de ingang, sleepwagens met kapotte auto’s er nog op, motoren zonder de auto, auto’s zonder portieren of stoelen, allerhande onderdelen verspreid waar je maar keek, gereedschap overal en nergens). In dit geheel werkten twee monteurs, totaal zwart van de vuile motorolie, die de klanten geheel negeerden en op hun allergrootste gemak probeerden auto’s weer aan de praat te krijgen. Niet altijd met even groot succes, bleek al gauw toen een klant boos terugkwam dat zijn auto niet boven de 100 km/uur ging .

Het was een bizar schouwspel, waar we, toen we eenmaal weer op weg waren na, hartelijk om hebben gelachen. Mensen zijn echt bijzonder als je ze in zo’n situatie bij elkaar zet. De mensen met pech kunnen niet anders dan geduld hebben, ze kunnen nergens heen en hebben geen enkele keus. De baas van de garage was volgens mij een beetje een sadist die veel plezier beleefde aan de tijdelijke macht die hij had over zijn klanten.

Klantenbinding is in deze garage niet van belang en dat kon je goed merken ook.

Advertenties

Zwemclubje

Door grote problemen met mijn knie ben ik een tijdje geleden maar weer begonnen met zwemmen. Ik ontdekte een zwemclub in Certaldo, 20 minuten rijden, die drie keer per week een uurtje traint in de lunchpauze. Ideaal!

Ik werd enthousiast ontvangen en dat was een prettig begin. Het is verder een zootje ongeregeld, maar dat bevalt mij prima. Het groepje bestaat uit allemaal jongens/mannen, verreweg de meesten jonger dan ik en allemaal sneller dan ik.

Het is een vrolijke boel. Een paar weken geleden was de trainer jarig (de trainer komt als we beginnen even vertellen wat ons programma is en verdwijnt daarna steevast). Na de nodige felicitaties waren we begonnen met zwemmen, maar werden het zwembad weer uitgelokt met een prachtige schaal kersen en een fles prosecco.

Het scoort zeker niet hoog op ‘sportiviteit’, maar wel op ‘romantiek’. Daar stonden we, kletsnat in de felle zon, lauw-warme prosecco te drinken en overheerlijke kersen te eten. Goede combinatie overigens.

Toen de fles leeg was dook iedereen het water in en begon gewoon te zwemmen alsof er niets aan de hand was. Ik deed mijn uiterste best, maar voelde me toch ietwat slapjes en ik had maar een bodempje op. Ik leek de enige die zich niet opperbest voelde, maar bij navraag hadden een aantal anderen ook wel een beetje een raar gevoel in hun maag.

De laatste weken neemt één van de zwemmers regelmatig fruit van zijn eigen bomen mee, eerst abrikozen en nu pruimen. Na het zwemmen worden die gedeeld met wie maar wil. In een kringetje staan we het fruit op te eten. Heerlijk en, gek genoeg, ook echt sfeervol.

In Italie is het tomatentijd

In Nederland komkommertijd, in Italie tomatentijd. Letterlijk.

Net voordat ik mijn cameraatje kon pakken, liep er een oud gebogen vrouwtje weg, met twee zware emmers vol rijpe tomaten. Die zitten inmiddels (het was gisteravond) in grote wekpotten in een voorraadkast, te wachten op de gerechten van deze winter.

Het blijft spannend …

Zoals ik al kort had gezegd, zijn we bezig met het opzetten van een klein bedrijfje. We gaan design behang printen. Zodra de website af is zal ik uiteraard een link zetten, maar zover is het nog niet.

We hadden een ideale plek gevonden van waaruit we zouden kunnen gaan werken, dichtbij zowel het oude als het nieuwe huis. De eigenaar was een beetje vreemd, maar dat namen we voor lief.

Nadat de technicus alles had uitgezocht dat we inderdaad op die plek ons type werk mogen doen, hetgeen een tijdje duurde, deed de eigenaar plots bijzonder ongeïnteresseerd.

Dus besloten wij dat ook te doen om onze onderhandelingspositie niet te verzwakken. Dat werkte enorm goed, maar kostte wel wat tijd.

Uiteindelijk kwam het toch tot een afspraak, maar die liep vreemd. De eigenaar vindt namelijk dat zijn ruimte op een toplocatie ligt en dus goud waard is. Echter, hij is de enige die dat denkt! We hadden vanaf het begin aangegeven veel minder dan de helft van zijn vraagprijs te willen betalen en hij wilde toch erover praten. Toen we na lang heen en weer onze hoogste prijs zeiden, bleef de eigenaar een hele tijd met diep gebogen hoofd staan. Ik dacht zelfs dat hij huilde.

Na echt een idioot lange tijd keek hij echter met droge ogen op en zei heel boos dat hij, mocht hij die prijs accepteren, echt helemaal niets, HELEMAAL NIETS voor ons zou doen verder. Tja … zo op het eerste gezicht viel er niets te doen, dus dat leek ons geen groot probleem.

Hij accepteerde de prijs echter niet, maar zou erover nadenken. We reden terug naar huis en na een paar minuten belde hij om zijn laagste prijs door te geven, ingepakt in een heel lang verhaal  (dat is zijn manier van doen, overal wordt een lang verhaal omheen gemaakt, bijzonder vermoeiend). We zeiden niet akkoord te gaan met zijn aanbod en hij deed alsof hij daarmee dus de deal zou laten schieten. Wij ook, maar wij deden niet alsof, want we wilden echt niet meer betalen dan wat het waard is.

Het lukte hem niet de knoop echt door te hakken, dus na een heel verhaal waarin hij zei dat hij het jammer vond dat het niet door ging, dat wij zulke vriendelijke mensen zijn en dat zijn vrouw erg graag aan ons had willen verhuren (niet echt dingen die er toe doen) en wij iets mompelden dat we het ook jammer vonden, klaar om het gesprek te eindigen, bleef hij een tijdje stil en zei: en nu, wat doen we nu? Hoeveel bieden jullie?

Het was idioot, onvoorstelbaar kinderlijk en toch ook bijster irritant. Mijn vriend heeft meer geduld dan ik en bleef een tijdje met hem doormodderen, steeds klaar om zonder deal het gesprek te beëindigen, tot de beste man uiteindelijk toch akkoord was. Wel jammer dat hij totaal niet tevreden was, met echt een heel redelijke prijs!

Toen ik vervolgens probeerde een stroomaansluiting op onze naam over te zetten, bleek dat er helemaal geen aansluiting was!
Een groot probleem, want een nieuwe aansluiting aanvragen is duur en kost veel tijd. Echter, een groter probleem werd het dat de eigenaar bleef volhouden dat wij per 1 januari de huur al moesten gaan betalen (een nieuwe stroomaansluiting krijgen duurt vaak een maand of ook meer als je pech hebt). Niet alleen dat … hij weigerde ook de sleutels te geven voordat we een contract hadden getekend, maar een belangrijk document, onderdeel van het contract (het energie certificaat) had hij nog niet laten maken, dus is het onmogelijk een contract te tekenen. Waarom zouden wij dan al beginnen met het betalen van de huur, zonder stroom en zonder sleutels?

Na een paar dagen heen en weer waarin hij voet bij stuk hield, besloten we toch dat we met zo’n idioot verder niets te maken wilden hebben. Snel op zoek naar een andere plek die we dit weekend lijken te hebben gevonden. 10 km van huis dus goed te doen. Een heel plezierige eigenaar die je recht in de ogen kijkt en duidelijk heel blij is dat zijn ruimte eindelijk gehuurd wordt.

Af en toe kom je toch wel vreemde mensen tegen. Toevallig (nou ja … waarschijnlijk is het niet zo toevallig) is de ‘moeilijke’ eigenaar de broer van de makelaar die ons ook versteld heeft doen staan toen we bijna 3 jaar geleden interesse toonden in het huis dat we uiteindelijk toch hebben gekocht (maar niet via hem). Het zit in de familie blijkbaar …

Op sokken hardlopen

Heel langzaamaan ben ik weer wat aan het hardlopen Eigenlijk zou het ‘zachtlopen’ moeten zijn, ten eerste omdat ik heel langzaam ga en ten tweede omdat ik geen enkel lawaai maak omdat ik probeer op blote voeten te lopen (min of meer).

Gisteren liep ik tien minuten op van die speciale sokken, bedoeld om er buiten op te lopen, het dorp uit. Ik dacht en hoopte dat ik niet op zou vallen, want ik had per slot iets aan mijn voeten.

Mis!

Ik kwam langs twee schilders die een muurtje aan het opknappen waren. De schilder die met zijn rug half naar mij toe stond schrok zich een ongeluk, omdat hij mij niet had horen aankomen maar ik kwam vervolgens op een halve meter langs hem.
Daarna kwam ik langs een kleine garage waar één van de eigenaren buiten luid met een klant stond te praten. Middenin een zin bleef het ineens stil, net toen ik langskwam. Ik durfde niet te kijken, maar weet zeker dat die man met open mond naar mij heeft staan kijken, te verbaasd om door te praten.

Nou krijg ik in die buitensokken vreselijk hete voeten, dus voorlopig kan ik ze niet gebruiken. Zowaar een hele opluchting!

Mannen (sommige in elk geval)

Bij ons in de straat zit een bejaardentehuis.

Een jonge vrouw rijdt vaak de bus waarmee wat bejaarden maar ook anderen die hulp nodig hebben, worden vervoerd.

Deze keer ook. Eenmaal aangekomen bij het bejaardentehuis laadde ze de mensen uit die eruit moesten en wilde daarna de bus achteruit het steegje inrijden naast het tehuis. De man, arme arme man, die ook had geholpen met uitstappen van de mensen, zei arrogant dat hij die manoeuvre wel zou doen.

Ik liep toevallig langs. Mijn mond waarschijnlijk open van verbazing. De jonge vrouw stapte rustig uit en liep zonder beledigd te lijken, naar binnen.

Ik liep ook door en hoorde na een paar meter het schurende geluid van een busje tegen een muur.

Leedvermaak mag natuurlijk niet, maar ik heb er toch van genoten en elke keer dat ik eraan denk, heb ik de grootste lol.

Snoeien wijngaard

We zijn begonnen met het snoeien van de wijngaarden. Inmiddels zien bijna alle wijngaarden in de buurt er weer keurig strak uit, dus het begon danig te kriebelen, maar … hoe snoei je een wijngaard die zeker tien jaar geen snoeischaar heeft gezien?

De meningen verschillen en na veel zoeken op internet en doorpluizen van boeken, hebben we besloten om ‘onze eigen techniek’ te gebruiken. Nergens staat namelijk hoe je dit varkentje moet wassen, vandaar ‘onze techniek’. Die bestaat eruit om te zoeken waar nieuwe groei (van afgelopen jaar) is en alles dat daarachter komt, af te knippen. Het resultaat is een wijngaard die allerhande vreemde uitlopers nog heeft en we denken dat die, met de jaren, wel weggewerkt kunnen worden, zodra de groei verder onderaan weer begint.

Uiteraard vinden de mensen om ons heen dit maar niets. Gisteren kwam een van de buurmannen mij vertellen dat ik het helemaal verkeerd deed, op behoorlijk onaangename toon.  Nou vind ik dit sowieso al een vervelende buurman, die zichzelf enkel met zijn achternaam voorstelt en vaak bozig wegkijkt als ik groet. Hij pakte mijn snoeischaar en liet mij zien hoe het wel moest, alsof ik compleet achterlijk was. Ik probeerde uit te leggen waarom ik zijn techniek, die overigens heel veel eenvoudiger is dan de onze, niet helemaal vertrouwde, maar hij vond het totale onzin en zei dat ik naar hem moest luisteren omdat hij zijn hele leven daar heeft gewoond en precies weet hoe alles moet.

Nou, heb ik ervaring met dit soort mannen en heb er totaal geen vertrouwen in. Ze denken alles te weten en komen dus nooit een stapje verder in hun ontwikkeling. Een beetje nieuwsgierigheid kan geen kwaad, volgens mij.

Ik heb de snoeischaar teruggepakt, vriendelijk gewacht totdat de buurman mij met rust zou laten (duurde helaas wel even) en heb de rest van de middag geweldig geïrriteerd geprobeerd om net te doen alsof niemand een slecht oordeel velt over mijn aanpak. Dat viel niet mee.

Dit hieronder is het resultaat van vanmiddag… zoals je ziet komt er enorm veel snoeisel van de planten (ik heb alleen de rechter rij gedaan).

verwaarloosde-wijngaard-snoeien