Categorie archief: Bijzondere mensen

Mevrouw … de hond loopt achter u aan!

Ik was een stukje gaan hardlopen. De hond gaat dan mee. Op een kruising ergens in de heuvels spoorde ik de hond aan wat op te schieten. Ze is wat oud aan het worden, nogal snel afgeleid en ik was bang dat ze wellicht de verkeerde richting in zou slaan.

Ik liep door toen ze dicht bij mij in de buurt was en groette de vuilnis man die om de hoek bezig bleek vuilnis leeg te kieperen in zijn mini-vuil-ophaalwagentje.

Na zo’n vijftig meter riep de man mij keihard na dat de hond achter mij aan kwam. Ik riep keihard terug dat dat inderdaad de bedoeling was, bedankte hem en vond het in gedachten een bijzonder achterlijke opmerking.

Na nog even lopen begreep ik het tafereel zoals het op die arme man moest zijn overgekomen. Ik praat namelijk altijd Nederlands tegen de hond en waarschijnlijk heeft die vuilnisman gedacht dat ik probeerde de hond ‘thuis’ te laten (wie gaat er namelijk nou met een hond die losloopt hardlopen?). In Italie niemand inderdaad.

Hier een foto van de hond als ik aan het werk ben en het koud is. Heerlijk plekje in de kruiwagen onder mijn jas. Wat een luxe!

hondje-kruiwagen

 

Advertenties

Immacolata – onbevlekt

Gisteren was een vrije dag in Italie. 8 december wordt de Immacolata gevierd. De onbevlekte ontvangenis.

Nou staat er veel in de Bijbel dat moeilijk te geloven is, zeker sinds wetenschappers hard hun best doen de grote mysteries te ontrafelen (waarvoor veel dank!). Maar … veel mensen denken dat Jezus op 8 december is ‘gemaakt’ en al op de 25e werd geboren. Dat schijnt niet zo te zijn. Wat er op 8 december wordt gevierd is de onbevlekte ontvangenis van Maria en niet van Jezus. Maria is dan ook op 15 augustus geboren … dat past beter qua 9 maanden zwangerschap.

Waarom het voor de kerk zo belangrijk is dat Maria is geboren uit een maagd, komt omdat wij allemaal met een ‘peccato originale’ (een basis zonde) worden geboren, onze ouders hadden namelijk seks (veelal wel in elk geval en ik vraag mij af of de Kerk een ‘oplossing’ heeft voor reageerbuisbaby’s).
Jezus kan uiteraard niet zondig worden geboren.
En daarom hebben de Italianen op 8 december een vrije dag.

Goed, dat terzijde. Het was gisteren schitterend weer en we hebben op het land gewerkt. Hieronder twee foto’s van die wijngaard voor en ‘na’ (bij wijze van spreken … we zijn nog lang niet klaar).

Zo zag het er in juli uit:wijngaard-voor

En nu is het zo:
wijngaard-na

Huis kopen Toscane

Begin juli zouden we een huis met drie hectare grond kopen, maar kort voor de afspraak bij de notaris bleek dat het huis niet verkocht kon worden zoals het was omdat er twee problemen waren bij de gemeente die eerst moesten worden rechtgetrokken, door de eigenaar. We ondertekenden dus een voorlopig koopcontract en mochten daarmee voorlopig op het land aan de slag gaan, maar in huis niets aanraken.

Vandaag was dan eindelijk de dag van het koopcontract. Alles leek opgelost en duidelijk, totdat dinsdag (twee dagen geleden dus) plotseling de advocaat van de verkoopster vond dat er een clausule in het contract stond die niet correct was. De notaris had eind september alle gegevens en berekeningen doorgestuurd, dus deze meneer had zitten slapen tot op het laatste moment, of hij gebruikte de tijdsdruk om druk op ons uit te oefenen (dat laatste is zeer waarschijnlijk).
Gistermiddag wist ik nog altijd niet of vandaag de koop door zou gaan of niet en bleken we uiteindelijk, om de koop door te laten gaan, akkoord te moeten gaan met een compromis dat over maximaal 4 jaar ons 1500 Euro zou kunnen gaan kosten.

Vaag he?

Ik zal het heel kort proberen uit te leggen.
Als je in Italie een huis als eerste huis koopt, krijg je wat belastingvoordeel, maar verkoop je binnen 5 jaar dat huis weer, dan moet je het verschil terugbetalen en een boete erbij, tenzij je binnen een jaar opnieuw een huis koopt als eerste huis in dezelfde gemeente. Helaas is de nieuwe koper van het huis, verantwoordelijk voor de boetes, mocht de verkoper niet betalen en geen eerste huis kopen binnen een jaar. Een absurde regel, maar dat is in Italie wel vaker zo.

De notaris had destijds voorgesteld om dit bedrag (plus de boetes) op een spaarboekje opzij te houden als garantie en daarmee was iedereen akkoord. Echter, de verkoopster en haar advocaat vonden eergisteren het voorgestelde bedrag te hoog. De advocaat pleitte ervoor ‘gewoon vertrouwen te hebben’ in de verkoopster, uiteraard een idioot standpunt als je een contract aan het opstellen bent. Er is enorm heen en weer gebeld en geschreven, maar uiteindelijk komt het erop neer dat de verkoopster de verkoop niet door zou laten gaan als wij niet zouden accepteren dat we over 4 jaar een deel van haar schade moeten betalen.
Veel keus hadden we dus niet … de verkoopster zit totaal aan de grond en dat is het probleem. Over twee of drie maanden (zonder verkoop van het huis) zal die situatie echt niet beter zijn en dus hebben we geaccepteerd.

Goed, vanochtend als eerste naar de bank om cheques te regelen (ook zo iets, de bank wil tegenwoordig weten waar je geld aan uitgeeft, dus ik moet hen een kopie sturen van de akte!) waardoor wij iets te laat bij de notaris waren.

Daar zaten we dan. De verkoopster en haar advocaat, haar makelaar en zijn compagnon, de geometra, mijn vriend en ik, onze makelaar en de notaris. Zowel de notaris, als de advocaat als de geometra hadden enorme bergen papier, alsof het om de verkoop van weet ik wat ging. De notaris maakte er een opmerking over: “het lijkt wel of we het kasteel van Versailles aan het verkopen zijn”.

De notaris die nauwelijks over de stapels papier heen kon kijken, las de akte voor. Een brei woorden en wetten en nummers … het grootste deel is voor een leek niet te begrijpen. De advocaat hield alles nauwlettend in de gaten. De cheques werden geregistreerd en de verkoopster ondertekende en daarna ik.

Mijn cheque ging rechtstreeks naar de bank van de verkoopster om haar hypotheek af te lossen. De bankdirecteur kwam op exact het juiste moment binnen. Ik hoop in elk geval dat hij het was, want hij ging er met de cheque vandoor en lachte heel vrolijk.

De geometra die al maanden werk heeft verricht om de problemen bij de gemeente op te lossen, vroeg naar zijn cheque. Hij had al meerdere keren laten weten dat hij bij de akte betaald wilde worden en anders zijn deel van de benodigde documenten niet zou geven. Bleek dat de verkoopster geen cheque voor hem had en die ook niet wilde uitschrijven. Ze zei dat zij echt wel zou betalen. De geometra hield voet bij stuk en zij ook. Dat werd dus ruzie. Een grote chaos.

De geometra stopte zijn papieren in zijn tas, deed zijn jas aan en liep weg. Hiermee kon de akte niet worden voltrokken. De drie makelaars begonnen te roepen dat dit niet mogelijk was. De notaris haalde haar schouders op en liep zelf ook weg al uitroepende dat we dit onderling maar op moesten lossen. Ineens stond iedereen te schreeuwen. Ik had sterk de neiging mij er ook mee te bemoeien en die advocaat uit te leggen dat hij als advocaat toch als eerste zou moeten weten dat ‘gewoon vertrouwen hebben’ vaak niet werkt, maar ik hield mij in. Daar zaten we dan, mijn vriend en ik. Machteloos om ons heen te kijken en af te wachten wat er zou gebeuren. Ik was helemaal voor de geometra, als hij nu niet voet bij stuk zou houden, zou hij naar zijn zuurverdiende geld kunnen fluiten.
Na een kwartier ruzie, besloot de verkoopster hem dan toch maar een cheque uit te schrijven. Ze was woest, werkelijk witheet. Haar advocaat mompelde dat hij de geometra aan zou klagen wegens afpersing van zijn klant. Idioot natuurlijk, maar wellicht past dat precies bij zo’n onvoorstelbaar vervelend mannetje.

Iedereen liep ruzie makend weg en daar zaten wij nog steeds. Blijkbaar was dit het dan. Huis gekocht. Geen felicitaties, geen vriendelijke woorden … niet eens een duidelijke conclusie. Wij haalden onze schouders dus maar op en gingen de notaris zoeken om te vragen of alles was afgerond. Dat bleek het geval. Ze stond met een grote glimlach half verontschuldigend te kijken. Gisteravond nog zei ze aan de telefoon dat normaal een verkoopakte echt niet zo gaat en ik geen verkeerd beeld van het Italiaanse volk moest hebben. Nou heb ik dat ook helemaal niet, maar van bepaalde mensen wel, met hun afkomst heeft dat niets te maken, met hun gedrag alles.

Dit hieronder zijn wat foto’s van het huis en als je het zo ziet, vraag je je terecht af … al die moeite voor dat? Ze is niet goed bij d’r hoofd. Er is inderdaad nogal wat werk te doen!
Het gaat om de helft (over de lengte) van het huis en de hele schuur en uiteraard de grond. Die grond is echt prachtig en van het huis gaan we iets maken. We hebben alle tijd.

huis-kopen-toscane1 huis-kopen-toscane2

Overleden …

Alweer twee weken geleden kwamen we bij de boerderij waar we vaak kaas en groente kopen. Toen de eigenares ons zag begon ze te huilen. Haar man was plots overleden, tien dagen ervoor. Een hartstilstand.

Hij is 63 geworden. Een rustige man die graag wilde praten met wie dan ook omdat hij nieuwsgierig was naar alle meningen. Die prachtige nieuwsgierigheid was heel bijzonder. Hij leerde veel en deelde dat wat hij wist met wie het maar horen wilde. Na jaren ploeteren en veel zorgen was het gelukt een biologische boerderij op te zetten, met schapen en groente en wijn (zonder sulfiet). Hij liep vaak gebukt en was wat somber, maar als hij een tijdje had staan praten en luisteren, verdween de somberheid en begonnen zijn ogen te glinsteren. Even geloofde hij, een betere wereld was mogelijk!

Wat zonde dat zo’n man zo vroeg overlijdt. Altijd buiten, altijd aan het werk.

Hier het uitzicht vanaf mijn huis vanochtend.

zon-komt-op-toscane

zon-komt-op-toscane-2

Zonsondergang & de weg vragen

Wat die twee met elkaar te maken hebben? Helemaal niets, maar toevallig was er een week geleden een prachtige zonsondergang en daar heb ik twee foto’s van en gisteravond liet ik de hond uit en gebeurde het volgende …

Een bozige mevrouw stapte uit een auto en liep met een kaart in haar hand richting de kruising, waar ze naar de grote hoeveelheden wegwijzers keek en naar haar kaart. Ze vroeg niemand iets en liep op de kruising druk heen en weer om de bordjes goed te kunnen lezen.

Ik vroeg (in het Engels) of ze wellicht hulp nodig had en die accepteerde ze, bozig. Het was donker aan het worden en ze zwaaide geïrriteerd met de kaart, die totaal ongeschikt was omdat elk detail ontbrak. Daarnaast kan ik niet meer zo goed de kleine lettertjes lezen en al helemaal niet in het donker op een kaart die ze maar niet stil wilde houden.

Toen ik begreep waar ze naartoe moest, legde ik het uit. Heel eenvoudig! Gewoon een dorpje verderop. Ze luisterde half en dribbelde onrustig heen en weer. Ik herhaalde mijn uitleg en vroeg of ze het had begrepen, maar uit alles bleek dat ze mij niet vertrouwde. Ze had in haar hoofd dat ze naar rechts moest, maar ik zei dat ze naar links moest en wees het dorpje in de verte aan.

Ik heb nog één keer, heel langzaam, mijn uitleg herhaald en geprobeerd haar gerust te stellen dat het niet moeilijk was en ze bijna thuis was, 5 minuten rijden.

Ik liep met de hond verder en zag dat ze toch de afslag naar rechts nam, precies de verkeerde kant op.

Gelukkig zijn er mooie zonsondergangen!

zonsondergang-toscane-1 zonsondergang-toscane-2

Heerlijke wijn ontdekt!

Met de jaren kan ik steeds minder goed tegen sulfiet, zo blijkt uit mijn ervaring. Ik ben dus altijd op zoek naar lekkere wijn die op een natuurlijke manier is gemaakt, de zogenaamde ‘natuurlijke wijnen’. Ze zijn bijna altijd ook veel lekkerder dan de industriële sulfietwijn, hetgeen mijn groeiende allergie heel draagbaar maakt.

Nou kwamen we via via bij een nieuwe ‘cantina’ (wijnmaker) bij ons in de buurt uit.

We moesten even wachten en kregen na een tijdje anti-muggen spray van een mevrouw die vrij kortaf was. We keken elkaar even goed aan maar besloten toch te blijven wachten. Dat bleek zeer de moeite waard.

Na een tijdje kwam er een oudere mevrouw naar beneden. Haar kleren waren deels gescheurd, maar ze keek met heldere pretogen om zich heen en gebood ons te gaan zitten. Binnen een halve minuut kwamen er onvoorstelbaar veel katten uit allerlei hoeken en gaten kopjes geven. Ze zei dat hele volksstammen hun ongewenste katten bij hen kwamen dumpen, omdat iedereen wel wist dat zij geen vlieg kwaad deden. Hulpeloos gebaarde ze naar de dieren.

We kwebbelden wat tot haar man kwam. Hij bleek 81 te zijn en zij 82. We werden meegenomen naar de wijnkelder en te midden van enorme vaten met wijn uit verschillende jaren, onder andere uit 2005, die we kregen te proeven en ons bijzonder enthousiast maakte, vertelde de bejaarde man wat over wijn maken en hun eenvoudige leven. Zijn vrouw vulde her en der liefdevol aan.

We zijn er zeker anderhalf uur geweest en de rest van de dag heb ik aan weinig anders gedacht dan dit stel. Door dik en dun hebben ze hun oude manier van wijn maken volgehouden, een traditie die teruggaat tot 1770. Tegenslagen overkomen, weerstand van anderen omdat zij niet ‘wilden moderniseren’, dat wil zeggen, gif gebruiken … en het resultaat is een ontzettend goede drinkbare wijn die ze over de hele wereld verkopen. Inmiddels zijn ze biologisch dynamisch gaan werken en hebben het Demeter merk op alle producten.

Ze herinneren zich in detail hoe het vroeger was maar zijn zeer bij de tijd en geïnformeerd over moderne technieken en wat daar goed en minder goed aan is. Een nederige levenshouding. Ze denken niet het beter te weten, maar zijn open. Uiteraard wel tevreden met de keuzes die ze hebben gemaakt. Een vol leven achter de rug en nog genoeg om voor te willen leven, ondanks allerhande lichamelijke gebreken.

Het heeft indruk op mij gemaakt en ik kijk ernaar uit dit bijzondere stel nogmaals te ontmoeten.

Een foto maken leek mij heel ongepast, de sfeer was er helemaal niet naar. Dus een foto van internet …

casale-natuurlijke-wijn-toscane-sangiovese

Azienda Agrobiodinamica Casale
Via S. Martino Casale 150
Certaldo (FI)
(alleen op afspraak bezoeken!)

Afval verbranding

Dat onze buurman bij het stuk grond dat we aan het kopen zijn, niet al te precies is, dat zie je direct. Rondom zijn deel van het huis stikt het van de troep. Deze man lijkt in zijn leven nog nooit iets te hebben weggegooid of weggegeven.

Uno spreciso … zo noemt mijn vriend dat. Precies het tegenovergestelde van iemand die precies (preciso) is.

Het lijkt een soort krottenwijk voor afgedankte spullen rondom zijn huis. Een beeld dat je vaak ziet in Toscane, wellicht iets dat is overgebleven van de armoede die de meeste ouderen zich nog maar al te goed kunnen herinneren. Je weet maar nooit waar dat oude matras of die verroeste kinderfiets nog goed voor kan zijn!!

Ik ben zelf ook niet erg goed in dingen weggooien, dus ik begrijp die verzamelwoede wel een beetje. Echter, mijn ervaring is dat je nooit terugvindt wat je op een bepaald moment nodig hebt. Maar dat terzijde.

Nu heeft deze zelfde buurman ook al meerdere keren de afgelopen weken zijn afval in zijn tuin verbrand. Er is een goed georganiseerde afval ophaaldienst in Montespertoli. Wij scheiden alles keurig en elke dag van de week wordt er een bepaalde soort afval opgehaald en naar de afvalverwerking gebracht. Toch lijkt het erop dat de buurman het liever zelf doet. Zijn fikkies stinken naar verbrand plastic en wie weet wat hij nog meer verstookt. Ik vrees het ergste.

Aan mij de taak te proberen deze man van gewoonte te doen veranderen, want ik heb niet veel zin om tweewekelijks vergiftigd te worden door ‘uno spreciso’. Daarnaast is het absurd dat iemand blijft volharden in de oude gewoonte zelf alles te verbranden terwijl er een goede service van de gemeente is. Zeker minder schadelijk voor het milieu!

Hoe ik dit varkentje zal gaan wassen? Geen idee!