Categorie archief: Florence

Schitterende tuin bij Fiesole – Villa Peyron

Zondag was er  een interessante korte rondleiding door de tuin van Villa Peyron, een villa bij Fiesole in de buurt (net buiten Florence).
Een schitterende tuin, bomvol standbeelden en, zoals de gids ons wist te vertellen, bomvol ‘massoneria’ (vrijmetselaars) symboliek. De tuin ligt op meerdere niveau’s en heeft uitzicht op Florence in de verte.

Delen van de tuin zijn inmiddels gesloten voor publiek wegens gebrek aan onderhoud waardoor muurtjes zijn ingestort en sommige standbeelden zijn omgevallen. Erg jammer! Echter, wat nog wel te bezichtigen is, is enorm de moeite waard.

Precies toen de rondleiding klaar was begon het behoorlijk te regenen, ik heb Fiesole dus niet bekeken helaas, maar ik ga een andere keer, met mooi weer, vast terug.

villa-peyron-tuin-tosane-9 villa-peyron-tuin-tosane-8 villa-peyron-tuin-tosane-7 villa-peyron-tuin-tosane-6 villa-peyron-tuin-tosane-5 villa-peyron-tuin-tosane-4 villa-peyron-tuin-tosane-3 villa-peyron-tuin-tosane-2 villa-peyron-tuin-tosane-1 villa-peyron-tuin-tosane-10 villa-peyron-tuin-tosane-12 villa-peyron-tuin-tosane-11 villa-peyron-tuin-tosane-13villa-peyron-tuin-tosane-14

 

Advertenties

Straten schoonmaken in Florence

We waren net naar een interessante rondleiding in het centrum van Florence gegaan in Museo Davanzati, over hoe een rijke familie vroeger leefde. We hebben het over ver vervlogen tijden, rond 1400 en 1500.

Liesbeth, van Into Florence, nodigt mij wel vaker uit voor interessante rondleidingen (bij deze dank!!) maar vaak lukt het niet erbij te zijn. Wie meer wil weten over deze rondleiding doet er goed aan de blog Into Florence in de gaten te houden want er komt vast en zeker een artikel op te staan.

Mijn hoofdconclusie is dat ik, als vrouw, erg veel geluk heb pas in de 20e eeuw geboren te zijn. Punt.

Na de rondleiding liepen we even door de stad en besloten een ijsje te eten. Prima ijs (vijgen met walnoten, appelcake-ijs … iets anders dan normaal). We stonden half op straat van het ijsje te genieten, hadden het net over hoe lekker het was, toen er een gemeentelijke reinigingswagen voorbij kwam.

Die wagens met de kwasten eronder die de straat een beetje nat, maar schoon, achter laten. Wel, in ons geval was er iets niet helemaal goed gegaan. Een vuile stank steeg op van de daarvoor keurig schone straat…

Liesbeth vond het wel toepasselijk zo’n stinkende straat na een rondleiding waarin we te horen kregen hoe vuil het destijds in de steegjes was. Vergeleken met die stank, viel dit waarschijnlijk heel erg mee.

Wederom dus heel fijn dat ik nu leef en niet toen!

E-bike tour bij Florence

Ik had al geschreven dat ik help met opzetten van een bedrijfje dat e-bike tours organiseert rondom Florence, erg leuk voor een dagje Toscaanse natuur (en cultuur!).

Vorige week waren we met een hele groep samen om de e-bikes over te fietsen van het huis van de eigenaar, naar de winkel in Montespertoli waar je (binnenkort) ook e-bikes kunt huren.

Een vriend van hen maakte film vanuit een Ape (de beroemde driewieler met open bak) en langs een steile weg reden we van San Quirico langs het kasteel van Poppiano naar Montespertoli. Ik maakte een filmpje met de GoPro vanaf mijn stuur.

We hebben het de ‘transumanza’ van de e-bikes genoemd, omdat vroeger in dit gebied twee keer per jaar de Transumanza voorbij kwam.

Transumanza?
Vroeger gingen de grote kuddes dieren met hun herders van de bergen naar het platteland en in Toscane was dat van de Apennijnen naar de Maremma (overwinteren gebeurde in de Maremma, dichtbij zee). Dat heet de Transumanza.

Met het moderniseren van de landbouw was deze kudde verhuizing niet langer nodig omdat de dieren in de winter op stal kunnen staan en er voer genoeg is voor hen om de winter door te komen.

Vandaar dat we de verhuizing van de fietsen over de weg de Transumanza hebben gedoopt.

E-bike tours Toscane

Het was een drukke week. Vrienden van mij zijn begonnen met aanbieden van e-bike tours in Toscane en ik heb ze geholpen met één en ander. Erg leuk om te doen.

Een e-bike is een elektrische fiets, maar je moet wel zelf ook trappen. Sportief als ik ben dacht ik dat dat niets voor mij zou zijn, maar nu ik een paar keer op zo’n e-bike heb gereden, kom ik daar helemaal op terug. Je kunt het jezelf zo makkelijk en moeilijk maken als je wil want je kunt zelf de ondersteuning regelen. Ideaal in de heuvels. Je hebt het idee dat je zelf fietst omdat de e-bike alleen werkt als er wat druk op de trappers staat.

De tours kan ik zeer van harte aanbevelen. De gids weet echt alles van midden-Italie (geschiedenis, architectuur, geologie) en heeft er meerdere boeken over geschreven. Hij vertelt met veel enthousiasme en hoopt bezoekers van Toscane inzicht te geven in de achtergronden van het schitterende landschap. Je komt op plekken waar toeristen anders echt nooit zouden komen, kleine weggetjes die je laten zien hoe Toscane was (en deels nog is).

De website is nog deels in aanbouw, maar hier alvast een kijkje:

E-bike tours in Toscane

bicicletta-elettrica-firenze

Een aantal van de e-bike (e-MTB) die worden gebruikt. Leuke sportieve e-fietsen.

Rozentuin in Florence

Een prachtig uitzicht, fijne sfeer en veel rozen. De stukjes grasveld waar geen rozen staan liggen bezaaid met mensen. Stelletjes die veel aandacht voor elkaar hebben, maar ook mannen en vrouwen in hun eentje, genietend van een boek of lui dommelend in de zon.

Er staan her en der ook andere bloemen dan rozen. Daarnaast staan (en liggen) er leuke moderne beelden.

De rozentuin is naast Piazzale Michelangelo en toegang is gratis.

rozentuin-florence-1 rozentuin-florence-2 rozentuin-florence-3 rozentuin-florence-4 rozentuin-florence-5 rozentuin-florence-6rozentuin-florence-7

Spelling ging wel eens fout …

We liepen afgelopen zaterdag mee met een rondleiding bij Semifonte, een dorpje dat eeuwen geleden door de ‘Fiorentini’ is vernield, met bewoners en al, omdat het dorpje erg snel groeide en zodanig een bedreiging voor Florence vormde.

Hoor ik daar iemand zeggen dat het ‘vroeger allemaal beter’ was?

Er is helemaal niets van het dorpje over. Wel staat er nu een schitterende kapel, exacte replica van de dom van Florence, maar dan 8 keer kleiner. Ik schreef er al eerder een blogje over. Helaas was het slecht weer, dus de foto is erg grijs.

miniatuur-dom-florence

We kwamen bij deze korte rondleiding onder andere langs een bron, de bron van Caterina. Er is een monumentje omheen gebouwd met onder andere drie marmeren gedenktekens. Op elk gedenkteken staat de naam van Caterina anders gespeld … .

Een prachtige anekdote gerelateerd aan deze bron is dat men er vroeger kwam omdat je dan van je longontsteking zou genezen. Dat was ooit iemand overkomen. In de loop der eeuwen echter is er een extra ‘gave’ van de bron bijgekomen. De bron zou ook helpen bij het aanmaken van moedermelk.

Op één van de marmeren plakken staat het Latijnse woord ‘latice’, hetgeen Latijns is voor ‘stromend water’. In het Italiaans is het woord voor melk ‘latte’. Je ziet dus al direct waar het geloof dat de bron goed was voor de stimulering van moedermelk, vandaan is gekomen. Men kende blijkbaar de taal niet zo goed…

latice-is-stromend-water

Overigens drinkt de lokale bevolking nog altijd gretig uit deze bron, volgens typisch Italiaanse traditie, en niemand wil er iets van weten dat het water wel eens niet zo gezond zou kunnen zijn. Het zou purificerende krachten hebben, werd door de deelnemers aan de rondleiding (veelal lokale mensen) beweerd. Dus deed de archeoloog het deurtje open waardoor je zicht had op het reservoir waarin het bronwater eerst verblijft alvorens het uit het kraantje te komen.

Eén van de andere deelnemers had als reactie: ‘ecco perché purifica quest’acqua!’ (aha, daarom is het water dus purificerend).

purificerende-bron-toscane

Zingen voor geestelijk gehandicapten

Sinds september ben ik lid geworden van een koor, Sing We Will. Engelse pop/rock liedjes. Ontzettend leuk om te doen, een groep van super enthousiaste mensen met goed gevoel voor humor.

We treden af en toe op, vooral in bejaardentehuizen. Vandaag waren we uitgenodigd in een tehuis voor geestelijk gehandicapten. In een zaaltje zaten ze al behoorlijk verveeld te wachten toen wij alles nog op moesten zetten. Er kwamen allerhande moeilijke geluiden uit het publiek. Was het protest, was het nieuwsgierigheid, was het altijd zo?

We begonnen te zingen en binnen de kortste keren was het één groot feest. Her en der bleef iemand half in slaap ongelukkig zitten zijn, maar de rest was blij, heel erg blij. Het was feest, carnaval, ze hadden zelfgemaakte maskers op die al gauw waren verdwenen. Eén zielige vrouw had het masker grotendeels over haar ogen, maar liet het er maar bij. Ze was niet blij en werd het ook niet, omringd door vrolijkheid of niet.

Toen we na een uur klaar waren met zingen wilden ze graag nog meer horen. Daarna moesten we door het publiek, dat inmiddels deels was gaan dansen, naar de ruimte waar onze tassen stonden, en daarna weer door het publiek om naar buiten te kunnen.

Wild werden handen geschud en onverstaanbare zinnen vol vuur geuit. Eén man in een rolstoel kuste mij vreselijk nat op mijn wang, door het dolle heen. Hij had het hele uur zitten meedeinen, af en toe met hoog uitgestrekte armen klappend.

Ik reed terug door het drukke verkeer van Florence met drie andere koorleden. De conclusie was dat we, zonder dat dat onze bedoeling was, een groepje mensen blij hadden gemaakt.

Dat geeft een onvoorstelbaar goed gevoel.