Categorie archief: Toscane

Vogels gevlogen

Er zat een familie zwaluwen onder een afdak bij ons nieuwe huis. Eerst zag ik vooral veel poep onder het nest. Daarna hoorde ik zacht gepiep als ik in die buurt bezig was en dat gepiep werd luider. Uiteindelijk staken de vogeltjes hun koppies boven de nestrand uit en leken glimlachend de wereld in te kijken.

Afgelopen weekend waren ze ineens allemaal weg. Uitgevlogen. Althans, dat hoop ik dan maar.

We zijn verder aan het werk geweest in de wijngaard en als we met de tractor en klepelmaaier in de weer zijn, komen er prachtige vogels naar de tractor toe. Een unieke ervaring, tot ik maar n’s opzocht wat dit voor vogels zijn. Het is een soort reiger die in het Italiaans ‘airone guardabuoi’ wordt genoemd. Dat betekent, reiger die naar de ossen kijkt.

Je ziet deze witte reigers vaak op de ruggen van grotere dieren in weilanden zitten en ze komen naar weilanden toe die worden bewerkt in de hoop er iets lekkers te vinden waar de ossen voorbij zijn gekomen (vroeger) en tegenwoordig … de tractor.

Helemaal niet uniek dus.

Ze trekken zich niets van het kabaal aan en cirkelen elegant rondom de machine, lopen erachteraan en dicht erlangs.

Het is verbijsterend dat ze elke keer dat we met de tractor bezig zijn, aan komen vliegen. Ze komen blijkbaar op het geluid af, want ik zie ze verder nooit.

Twee foto’s:

Verder ben ik nog altijd druk met de gemeente in de hoop dat er duidelijkheid komt over een bouwvergunning. Het verhaal is ingewikkeld en irritant, maar we houden heel simpel moed en ik ga er gewoon vanuit dat we een oplossing zullen vinden. Geduld heb je er wel voor nodig.

Advertenties

Vuurvliegjes en nachtegalen

Elke avond loop ik een blokje om met de hond.

Sinds een paar dagen zijn er vuurvliegjes op één stukje grond waar ik langs loop. Een soort volkstuintje met olijfbomen en artisjokken. De vuurvliegjes zijn alleen daar maar. Heel interessant.

De pracht van de kleine knipperende lichtjes wordt nog versterkt door het schitterende gezang van de nachtegalen. Ze lijken de vallei te vullen met hun liederen. Werkelijk prachtig die ijle tonen in de nacht.

Wat foto’s

Het snoeiwerk gaat gestaag door, ondanks de hitte (voor deze tijd van het jaar is het al ruim een maand idioot warm hier). We zijn redelijk ver, maar toch schiet het niet echt op. Het kost erg veel tijd omdat de olijfbomen ruim tien jaar niet zijn gesnoeid.

In een van de olijfboomtoppen zat een enorm nest. Deze foto is van het nest nadat het eerst minimaal 5 meter naar beneden is gevallen. Dat was dus een behoorlijk solide constructie. Kilo’s klei zitten erin. Geen idee welke vogel zoiets maakt, maar het is zeker een grote! Het nest is zo’n veertig centimeter breed.

In een deel van de olijfboomgaard staan wilde orchideeën. Schitterend zijn ze. Mijn vriend had er al een heel aantal gemaaid, maar is het volkomen met mij eens dat we pas verder gaan met maaien nadat deze bloemen zijn uitgebloeid, in de hoop dat ze een volgend jaar terugkomen.

Ook loopt er een fazant rond die totaal niet bang is. 

Tot slot een bizar fenomeen … al het hout dat we pas hebben gezaagd lijkt vol te zetten met houtworm. Wellicht is het iets anders, maar de plukjes zaagsel laten wel zien dat er een insect van ons prachtig gezaagde olijvenhout zit te genieten. Wij gingen ervan uit de komende jaren ons huis hiermee te verwarmen, maar dat zou wel n’s tegen kunnen vallen.

Pootje?

Net na Kerst wilde ik aan de slag gaan in een stukje van onze wijngaard. Ik liep er met de kruiwagen vol gereedschap heen en zag er een jager zitten. Geweer rechtop naast zich. Oranje reflecterend vestje aan. Ik zei dat ik graag aan de slag wilde en hij zei dat hij niet zou schieten. Hij keek er nogal teleurgesteld bij.

Na even gewerkt te hebben zag ik dat er verderop nóg één zat en na ongeveer een half uurtje ontdekte ik er nog eentje. Ik had al besloten niets te zeggen omdat ik niet wist wat mijn rechten en plichten zijn als eigenaar van landbouwgrond, tegenover jagers. Landbouwgrond is heel anders dan andere grond, wat de wet betreft.

Na een hele tijd gingen de jagers tegelijk weg. Ze deden alsof ik niet bestond en dus deed ik maar hetzelfde.

Afgelopen week was ik weer aan het werk toen de buurman van iets verderop langskwam. Wij noemen hem de kabouter, omdat hij een lange witte baard heeft en best klein is. Erg vriendelijk is hij altijd, hij komt wel vaker even kijken hoe het gaat en blijft zich verbazen over het feit dat een vrouw dit soort werk doet.

Er lag een schouder van een wild zwijn in zijn vriezer, voor ons. Aangeboden door zijn ‘squadra’ (team) jagers. Ze geven elk seizoen aan de verschillende eigenaren van het land waarop ze jagen, een goed stuk vlees. Ik vertelde dat ik wat jagers in de wijngaard had gevonden en hij lachte wat schaapachtig en zei dat hij ze daar neer had gezet. “Bravi sono, molto molto bravi” (“Goed zijn ze, heel erg goed”). Ik wist niet of hij op hun schietkunst doelde of op hun kwaliteiten als mens. Dat liet ik maar zo.

wild-zwijn-schouder

Dit is de schouder. Ik schat dat dit zo’n 7 of 8 kilo is. Heeft de hele dag liggen ontdooien (onze vriezer is niet groot genoeg voor de hele poot) en nu moet ik dit klaar gaan maken. Ik heb een heel grote pan, die ga ik eerst maar even van zolder halen!

Strijd tegen bramenstruiken

Deze zomer hebben we een van de wijngaarden van bramenstruiken ontdaan en deze herfst heb ik de wortels proberen te verwijderen in de hoop de bramen beter in toom te kunnen houden. Toen die wijngaard redelijk onder controle leek ben ik aan de andere wijngaard begonnen, die is groter, maar nauwelijks een wijnrank heeft het overleefd. Ik dacht dus dat we in een paar weken tijd die grond schoon zouden hebben.

Nou moest ik eerst alle draden uit de wijngaard weghalen. Staaldraad waar de ranken zich jarenlang aan hebben vastgegrepen. Dat bleek een zware klus, maar het bovenste deel van de wijngaard was toch redelijk gauw gedaan. Daarna kregen we pas goed zicht op de totale chaos in het onderste deel en de moed zonk ons even hopeloos in de schoenen. Bramenstruiken van twee meter hoog of meer, her en der al dan niet omgevallen cementen palen met nog stukken staaldraad die te vast zaten om eruit te trekken en heel af en toe nog een wijnstok die is blijven leven.

Mijn vriend probeerde optimistisch om ‘gewoon’ met de tractor door de bramen te gaan rijden, maar de arme tractor kwam twee keer totaal vast te zitten, waarop ik met de bosmaaier de hele boel moest bevrijden.

een-weg-banen-1Dus … verder met de bosmaaier. Stukje bij beetje baan ik mij een weg door de bramen, rij na rij. Inmiddels heb ik een lichte vorm van tenniselleboog, maar dat gaat wel weer over zodra ik klaar ben. Hier een foto.

een-weg-banen-3
Wat het de moeite waard maakt, zie je hieronder … dit is ons land.
Er moet nog enorm veel gedaan worden, maar de voldoening is immens als we terugkijken op alles dat we al hebben gedaan. Langzaam, stukje bij beetje, veroveren we de grond en komen erachter dat het nog mooier is dan we dachten (en ook dat het toch meer werk is dan we dachten!).

land-toscane

Prachtige herfstdag in Toscane

Zondag was het heerlijk warm (achttien graden) met af en toe een waterig zonnetje. Dat laatste had wel wat beter gekund, dan waren de foto’s zeker mooier geworden. Echter … ik heb genoten van alle verschillende kleuren en heb geen zin de foto’s te manipuleren, dus hier moeten we het mee doen!

De dagen ervoor heeft het geweldig geregend. Alles was zo nat dat we helemaal niets op het land konden doen. De hond vond het prima en heeft eindelijk weer eens een prachtige wandeling gemaakt. Her en der maakten we een kletspraatje met mensen die olijven aan het plukken waren ofwel langs kwamen joggen, ofwel anderszins bezig waren (veelal in de tuin).

Wat een heerlijke sfeer. Niets geeft mij meer het gevoel ergens thuis te zijn dan dit soort ongedwongen praatjes. In Umbrie genoot ik er ook altijd van.

De laatste foto is van knoflook die uit de grond is gehaald en gedurende de winter opgegeten zal gaan worden. Prachtig hoe die stok / dat boomstammetje aan een draadje hangt.

herfst-toscane-1 herfst-toscane-2 herfst-toscane-3 herfst-toscane-4