Categorie archief: Uncategorized

Pech onderweg

Gisteren waren we op weg naar Rome om een speciaal soort fiets te testen (ElliptiGo).

Ongeveer halverwege knapte een van de twee voorbanden. Een kabaal van jewelste … maar gelukkig bleef de auto helemaal stabiel en was er verder geen schade. Helaas heeft de nieuwe Toyota geen reserveband …  dus daar stonden we op de vluchtstrook. De sleepwagen kwam heel snel en reed ons naar de eerste afrit, naar een plek die we op internet hadden gevonden, waar ze ook banden verwisselen. Ze waren op zaterdag open. We hadden dus enorm geluk.

De man van de sleepwagen had de grootste lol ons daar af te zetten, maar wij wisten van niets. We hadden gebeld om zeker te weten dat ze open zouden zijn en dat waren ze en onze maat band hadden ze ook in huis, zo zeiden ze. We dachten binnen een half uurtje maximaal weer verder te kunnen rijden.

Dat bleek wat optimistisch.

We kwamen in een grote chaos terecht. Een garage waar niets was geordend, overal lag wel wat. Allerlei mensen liepen verward of boos rond en weer anderen hingen verveeld tegen een muur dit hele schouwspel te observeren, wachtend op hun gerepareerde auto.

Na een tijdje raakten we aan de praat met een ander stel (die rustig de boel observeerden). Die waren er al sinds de dag ervoor. Zo ook een jongen uit Kosovo (die ook zeer nonchalant overal waar actie was kwam kijken en in stilte alles observeerde). Hij werkte  in Duitsland maar had jaren in Italie gewoond. Na een tijdje kwam er een jonge familie bij die ook van de autobaan waren gesleept met een drastisch kapotte motor (zo was hen verteld).

Wij hadden alleen een nieuwe band nodig, maar zijn er bijna 4 uur geweest. Omringd door oude troep (hijskranen, auto’s waar waarschijnlijk nooit iemand levend uit is gekomen, een vrachtwagen helemaal aan flarden pal voor de ingang, sleepwagens met kapotte auto’s er nog op, motoren zonder de auto, auto’s zonder portieren of stoelen, allerhande onderdelen verspreid waar je maar keek, gereedschap overal en nergens). In dit geheel werkten twee monteurs, totaal zwart van de vuile motorolie, die de klanten geheel negeerden en op hun allergrootste gemak probeerden auto’s weer aan de praat te krijgen. Niet altijd met even groot succes, bleek al gauw toen een klant boos terugkwam dat zijn auto niet boven de 100 km/uur ging .

Het was een bizar schouwspel, waar we, toen we eenmaal weer op weg waren na, hartelijk om hebben gelachen. Mensen zijn echt bijzonder als je ze in zo’n situatie bij elkaar zet. De mensen met pech kunnen niet anders dan geduld hebben, ze kunnen nergens heen en hebben geen enkele keus. De baas van de garage was volgens mij een beetje een sadist die veel plezier beleefde aan de tijdelijke macht die hij had over zijn klanten.

Klantenbinding is in deze garage niet van belang en dat kon je goed merken ook.

Advertenties

Sigarettenpakjes stickers

Vorige week moest ik een kopie van mijn papieren maken en opsturen wegens de altijd irritante Italiaanse bureaucratie. Ik kwam bij de Tabacchi (die kleine Italiaanse winkels met een uithangbord met wit en blauw en een grote T erop, waar je onder andere tabak kunt kopen) en na mij kwam een mevrouw meerdere pakjes sigaretten kopen.

De verkoopster gaf haar wat pakjes stickers die je op de sigarettenpakjes kunt plakken, zodat je al die nare waarschuwingen en foto’s die je eraan herinneren dat roken bijster ongezond is, niet langer hoeft te zien.

Ik wilde net online even een voorbeeld zoeken, maar kan ze nergens vinden. Wel kwam ik meerdere krantenberichten tegen die schreven dat, als de verkoper van sigaretten zelf stickers op de pakjes plakt, dit serieuze straffen tot gevolg kan hebben. Er waren in Zuid-Italie (de krantenberichten waren allemaal van de lokale kranten uit die buurt) meerdere mensen op dit idee gekomen.
Als je de stickers er gratis bij geeft is er wellicht of blijkbaar niets aan de hand?

Overigens was dit een promotie om de stickers onder de aandacht te krijgen, ze gaan 20 cent per pakje kosten, zo werd mij vriendelijk uitgelegd.

De klant was er in elk geval heel erg blij mee, ze was al dat kijken naar afschuwelijke ziektes inmiddels wel zat!

 

(Hard)lopen op blote voeten

Al minstens twee jaar lukt het mij nauwelijks meer om zonder zere knie hard te lopen. Ik heb van alles geprobeerd om de ‘blessure’ te overkomen, maar uiteindelijk helpt niets.

Begin april las ik, niet voor de eerste keer, een artikel waarin een poging werd gedaan de lezer te overtuigen van het nut van lopen en hardlopen op blote voeten. Goed voor het hele lichaam. Wij zijn niet gebouwd om op verhoogde zachte zolen en/of in klemmende schoenen door het leven te gaan.

Jaren geleden had ik mij hier al in verdiept, maar kwam toen ook veel onderzoek tegen dat ‘bewees’ dat op blote voeten bewegen veel schade aan kan richten. Ik heb mij toentertijd door deze angsten om laten leiden. Echter, ditmaal won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst nog meer schade aan te richten. Per slot heb ik weinig te verliezen.

Inmiddels loop ik twee of drie keer per week een klein stukje hard op keiharde sandalen (mijn arme voeten kunnen nog niet zo goed tegen de ruwe ondergrond) en ben erachter gekomen dat het zalig is. Geen pijn meer aan mijn knie! Wel zere kuiten en voeten, want die moeten langzaamaan leren hun werk weer te gaan doen. De achillespees moet ook erg wennen. Het gaat dus nog zeker een hele tijd duren voordat ik tien kilometer lekker kan lopen, maar het resultaat is tot nu toe fantastisch.

Voor mij zat de clou hem erin om minimaal 180 passen per minuut te maken zodat je wordt gedwongen om niet op je hiel te landen én om met je voet onder je lichaam te landen (in plaats van voor het lichaam). Twee eenvoudige regels! Geheel nieuwe techniek.

Wat een vrijheid. Ware het niet dat de buren wat vreemd kijken allemaal …! Maar, dat zal ook ooit wel wennen.

voeten

Markt in Castelfiorentino

Afgelopen weekend was er een speciale markt in Castelfiorentino, een leuk dorpje ongeveer 10 km hier vandaan. Een markt met locale producten, maar ook oude gebruiken en oude landbouwwerktuigen.

We hebben onze ogen uitgekeken, maar nier zozeer naar al deze oude machines. Nee, vooral naar de ‘gewone’ mensen die zich speciaal hadden opgedoft voor een gezellig dagje uit.

festa-agricola-castelfiorentino-1 festa-agricola-castelfiorentino-2 festa-agricola-castelfiorentino-3

… en ik bedoel niet deze hierboven, die doen namelijk de oude beroepen na, deels in klederdracht.

Nee, het stikte van de bijzondere mensen. Mensen met rare en erg lelijke hoedjes, vrouwen met onooglijke make-up (van verre leken het travestieten, maar dat waren ze toch echt niet), een paar hele dikke mensen die zich in zeer strakke kleding hadden weten te wurmen …

Meerdere vrouwen gingen een praatje aan met hondje Sandy zonder mij ook maar te groeten. Ik had Sandy opgetild omdat ze in die menigte niet veilig kon lopen. Blijkbaar trok ze wat aandacht, zo’n schattig hondje op ooghoogte, maar moesten die mensen van mij niets hebben.

Verder was het gezellig en sfeervol, met een band die goede muziek speelde maar waar nauwelijks iemand interesse in had. Erg jammer voor die jongens.

Interessant was dat er lokale pinda’s te koop waren. Pinda’s die in Toscane aan de kust groeien, niet ver van Piombino. Ze zijn lekker, maar kan niet veel verschil ontdekken met pinda’s van ver weg. Nooit geweten echter dat er in Italie pinda’s worden verbouwd.

 

Buon anno!

Hoe vaak kan ik schrijven ‘de tijd vliegt’ zonder ongeloofwaardig over te komen (of dementerend?). Hoe dan ook, ik had er even geen erg in dat ik alweer een hele tijd niets aan deze blog had toegevoegd.

Ga ik nu een kort overzicht geven van mijn voorbije jaar? Nee. Ik kan me zo gauw niet herinneren wat er allemaal is voorgevallen, dus ik waag mij er niet aan…. dus zonder er verder veel woorden aan vuil te maken ga ik vol moed en zin! op naar het volgende kalenderjaar.

Ik wens een ieder die deze blog leest een heel gezellig oudjaar en uiteraard een schitterend 2016!

 

P.S. De hond Sandy heeft het erg druk met zichzelf warm houden …!hond-toscane

 

Naar centrum Florence fietsen vanuit de heuvels

Wie deze blog regelmatig leest zal inmiddels weten dat ik een e-bike tour bedrijfje hier in Montespertoli help met de tours en de website.

Ik geniet elke keer dat we een tour doen en de laatste weken begint het gelukkig aardig te lopen.

Woensdag hebben we een fietstocht voorbereid die de laatste week van augustus begint, vanuit Montespertoli naar het centrum van Florence, allemaal over schitterende kleine weggetjes, langs villa’s en oude kerken, tussen olijfboomgaarden door en uiteraard de wijngaarden.

Je komt over een doolhof van smalle steegjes die tussen oude muren doorgaan in het centrum van Florence uit, maar niet nadat je eerst, vanaf een minuscuul pleintje, schitterend uitzicht over de stad geniet.

De video van de fietstocht naar Florence (2 minuten) geeft een beetje een beeld, maar de werkelijkheid is, zoals het hoort, vele malen mooier.

Het is ruim 30 kilometer fietsen, met de e-bikes prima te doen. We halen de e-bikes daarna op en wie wil kan mee terugrijden naar Montespertoli, maar uiteraard kun je ook in Florence blijven en aan het eind van de dag met een bus terugkomen.

Hier staat alle informatie over deze georganiseerde e-bike tocht in Toscane.

bicycle-tour-to-florence-6

Racefiets

Na bijna anderhalf jaar ben ik weer ‘ns op mijn racefiets gaan fietsen. Sinds juli fiets ik regelmatig op een zogenaamde tourfiets, prachtige routes door deze streek. De racefiets bleef stof vergaren op zolder.

Het fijne van een tourfiets is dat je gewone schoenen aan hebt en dus makkelijk af kunt stappen en ook kunt lopen naast de fiets. Daarnaast heeft de fiets normale banden waardoor je stabiel bent ook als het regent, en je zit rechtop. Tot slot heeft de fiets veel versnellingen en je kunt dus meestal wel omhoog fietsen.

De racefiets heeft een andere positie, heel dunne bandjes en je voeten zitten vast. Dat maakt het soms oncomfortabel als je zo’n ‘mietje’ bent als ik, altijd bang om te vallen en me pijn te doen! Ook zijn steile wegen voor mij op een racefiets niet te doen, die met een tourfiets prima te berijden zijn.

Gelukkig ben ik over mijn ontstane ‘angst’ heengestapt. Gisteren zijn we naar San Gimignano gefietst in drie uur heen en terug. Met de tourfiets had dat minimaal 4 uur gekost. De racefiets is licht en zonder grote inspanning kun je een redelijke snelheid halen. Dat is toch wel zalig (als je eenmaal over de angst om te vallen heen bent).

We hebben alleen de niet-steile wegen gekozen. Ik wil binnenkort gaan proberen ook de wat steilere wegen te doen om te kijken wat haalbaar is en daarna zijn meer routes wellicht mogelijk. Het is rond Montespertoli nogal steil namelijk.

Ik heb geen foto’s. Het weer was naar grijs. Een tijdje geleden maakte ik wel een foto van Florence van verre, dus zet ik die er maar bij want de foto is langs een route gemaakt die heel goed met de racefiets te rijden is (tussen San Casciano en Chiesanuova).

florence-van-verre