Wandeling (Kerst 2017)

Het weer was niet fantastisch, maar de voorspellingen waren slechter. Regen. Echter, we hebben geen druppel regen gehad!

Een schitterende wandeling door Toscane, nauwelijks verkeer. Iedereen zat natuurlijk aan de Kerstlunch, hoewel op tweede Kerstdag vaak de restjes van de voorgaande dagen op worden gegeten … (in Italie is 2e Kerstdag niet zo belangrijk).

In een verlaten huis vonden we interessante tekeningen.

Somber weer met in de verte zonlicht … het is adembenemend mooi (op deze foto niet echt te zien, maar je krijgt een beetje een idee).

Ik wens iedereen een heel goed en gezond 2018!!

Advertenties

Bouwvergunning …

Na maanden wachten in onzekerheid, heb ik net het bericht gekregen dat onze aanvraag voor een bouwvergunning is goedgekeurd, onder een aantal voorwaarden, maar die zijn wel op te lossen.

Een hele opluchting! Bijzonder goed nieuws.

Ik ben verder enorm druk met het opzetten van een nieuw bedrijfje dat behang gaat printen, meer nieuws daarover zodra ik iets verder ben. Echter, veel tijd om deze blog te schrijven heb ik momenteel niet. Dat zal niemand zijn ontgaan!

Ook hebben we in totaal ruim 40 liter olijfolie van onze olijfboomgaard. We hebben op ons gemak meerdere weekenden, in de zon, olijven geplukt en het resultaat viel ons werkelijk enorm mee.

Afgelopen zaterdag waren we in de olijfboomgaard bezig wat schade van de koeien (die inmiddels weg zijn gelukkig) ongedaan te maken toen we toch nog een paar bomen zagen met olijven. Die hebben we nog geplukt en zondag ben ik uren bezig geweest om die op allerhande manieren te verwerken tot eet-olijven. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat.

Deze foto hieronder was na een weekend plukken.

 

Mac kapot

Al jaren gebruik ik een iMac en ben enorm tevreden. Woensdagochtend echter ging ineens het beeld op grijze strepen en deed niets het meer.

Nou heft de Mac allerhande manieren om zichzelf te repareren, maar geen van deze dingen hielp. Zoeken op internet is altijd handig en de grafische kaart blijkt kapot. Het scherm heeft nu paars-groene strepen en de Mac wil op geen enkele manier opstarten. Hij doet zijn best, maar blijft hangen.

Eerst dus een nieuwe gekocht en met een peperduur kabeltje de oude Mac aan de nieuwe gehangen om via ‘direct transfer’ de gegevens over te zetten, maar de nieuwe Mac ziet de oude Mac niet.

Om een lang verhaal iets minder lang te maken … na heel veel gepruts en geprobeer, ben ik erin geslaagd om in de ‘direct user mode’ alle ontbrekende gegevens (ik had een backup uit augustus) op een usb stick te zetten. Zelfs de open textedit documenten die ik nog niet had bewaard.

Een hele opluchting, na heel veel frustratie.

Nu (binnenkort) ga ik proberen mijn oude Mac uit elkaar te halen, ook een leuk experiment.

Dit is mijn Mac en na een tijdje krijg ik een grijs scherm waarna ie ofwel weer opstart en op grijs gaat, ofwel gewoon op grijs blijft staan.

Typisch staaltje bureaucratie

Vorige week lag er een briefje in de bus, handgeschreven, dat mijn vriend een document bij de Ufficio Messi op moest halen, dat blijkt een kantoor van de gemeente te zijn waar ze documenten aan inwoners geven (vaak geen goed nieuws, zoals boetes).

De openingstijden waren voor mijn vriend erg onhandig (op dinsdag van 8.30 tot 10.00 en op donderdag van 8 – 10 en van 18.00 – 19.30) en dus maakte hij een ‘delega’ voor mij. Een ‘delega’ is een papiertje waarop je aangeeft dat iemand anders jouw document op mag halen.

Met de delega en zijn identiteitskaart ging ik naar de gemeente. Een bijzonder vriendelijke vrouw ging de documenten voor mij halen. Daarna heeft ze met de hand zes formulieren ingevuld met elke keer mijn gegevens en die van mijn vriend, helemaal uitgeschreven. Ik heb er twintig minuten gezeten, de prachtige lange nagels van die mevrouw bestuderend.

Ik kreeg de documenten mee (het bleken er twee te zijn) in een gesloten envelop en nu komt het … want tot zover is alles heel normaal … er gaan twee aangetekende brieven op de bus geadresseerd aan mijn vriend, waarin staat dat ik, zijn huisgenoot, de documenten in ontvangst heb genomen.

Ik zei tegen de mevrouw dat ik die aangetekende brieven dus zou ontvangen (of erger nog, als ik niet thuis ben, moet ik ze met een delega op het postkantoor gaan halen), want mijn vriend is altijd op zijn werk. Ze verontschuldigde zich en zei dat het inderdaad nergens op sloeg, maar … regels zijn regels.

Nou is het hiermee nog niet klaar, want als ik een aangetekende brief in ontvangst neem die bestemd is voor mijn vriend, dan stuurt het postkantoor daarna nog twee aangetekende brieven om hem te vertellen dat die andere aangetekende brieven door mij zijn ontvangen.

En zo blijven we allemaal wel bezig en staan er altijd rijen bij het postkantoor.

Op sokken hardlopen

Heel langzaamaan ben ik weer wat aan het hardlopen Eigenlijk zou het ‘zachtlopen’ moeten zijn, ten eerste omdat ik heel langzaam ga en ten tweede omdat ik geen enkel lawaai maak omdat ik probeer op blote voeten te lopen (min of meer).

Gisteren liep ik tien minuten op van die speciale sokken, bedoeld om er buiten op te lopen, het dorp uit. Ik dacht en hoopte dat ik niet op zou vallen, want ik had per slot iets aan mijn voeten.

Mis!

Ik kwam langs twee schilders die een muurtje aan het opknappen waren. De schilder die met zijn rug half naar mij toe stond schrok zich een ongeluk, omdat hij mij niet had horen aankomen maar ik kwam vervolgens op een halve meter langs hem.
Daarna kwam ik langs een kleine garage waar één van de eigenaren buiten luid met een klant stond te praten. Middenin een zin bleef het ineens stil, net toen ik langskwam. Ik durfde niet te kijken, maar weet zeker dat die man met open mond naar mij heeft staan kijken, te verbaasd om door te praten.

Nou krijg ik in die buitensokken vreselijk hete voeten, dus voorlopig kan ik ze niet gebruiken. Zowaar een hele opluchting!

Mannen (sommige in elk geval)

Bij ons in de straat zit een bejaardentehuis.

Een jonge vrouw rijdt vaak de bus waarmee wat bejaarden maar ook anderen die hulp nodig hebben, worden vervoerd.

Deze keer ook. Eenmaal aangekomen bij het bejaardentehuis laadde ze de mensen uit die eruit moesten en wilde daarna de bus achteruit het steegje inrijden naast het tehuis. De man, arme arme man, die ook had geholpen met uitstappen van de mensen, zei arrogant dat hij die manoeuvre wel zou doen.

Ik liep toevallig langs. Mijn mond waarschijnlijk open van verbazing. De jonge vrouw stapte rustig uit en liep zonder beledigd te lijken, naar binnen.

Ik liep ook door en hoorde na een paar meter het schurende geluid van een busje tegen een muur.

Leedvermaak mag natuurlijk niet, maar ik heb er toch van genoten en elke keer dat ik eraan denk, heb ik de grootste lol.

Nog altijd droog en warm in Toscane

Ruim een maand geleden schreef ik het laatste bericht op de blog. Hoogste tijd dus om weer eens iets te schrijven.

Ik doe mijn uiterste best om positief te zijn, maar dat valt in een zomer als deze helemaal niet mee. Ik blijf maar denken dat we aan dit soort langdurige hitte moeten wennen en vraag mij af hoe de bomen en rest van de natuur dat aan gaan pakken!

Blijkt dat ExxonMobile en andere grote industrieën jarenlang veel geld hebben uitgegeven om ons maar te doen geloven dat er geen problemen met het klimaat zijn. Dat heeft erg goed gewerkt, want uiteindelijk ken ik nauwelijks iemand die ‘iets laat’ vanwege het klimaat en ik hoor heel vaak mensen zeggen dat het allemaal zo zeker niet is dat het klimaat verandert door toedoen van de mens. Kortom, we kunnen rustig zo doorgaan!

Ik maak mij ernstige zorgen. We zijn een paar dagen in de bergen geweest, de Apennijnen hier in de buurt, Monte Cimone. Schitterend en uiteraard was het prachtig weer. Veel schitterende oude eikenbomen waren bruin, ze hebben voor dit jaar alvast hun bladeren ‘uitgezet’ en hopen op een nattere winter en meer regen volgend jaar.

Vanochtend hebben we een stukje gefietst, deels langs de Pesa. Die staat uiteraard gewoon droog. Her en der is nog een ondiep poeltje met viezig water en in één daarvan was iemand aan het vissen. Die paar vissen die deze droogte tot nu toe hebben overleefd in een poeltje bloedheet water, probeerde hij er nog even uit te halen. Tja … Dat is toch echt wel super sportief van die vent!

Gisteren keken we uit op de zoveelste bosbrand van dit jaar.

Hoe blijf je in dit soort omstandigheden positief? Gewoon je kop in het zand steken en nog maar een lang weekendje ergens ver weg vliegen omdat het zo lekker goedkoop is als je maar op tijd boekt (en “als ik niet boek doet iemand anders het wel”, dus niet vliegen helpt echt niets)? Een energieverslindende airco aanschaffen zodat je in huis niets van de ellende buiten merkt?

Ik heb deels de oplossing: niet kijken naar wat anderen doen en je daar rot aan ergeren, maar gewoon zelf proberen op een manier te leven die niet al te veel schade aan het milieu doet. Wie weet dient het als voorbeeld …!

Hoe dan ook … gisteren troffen we een schattig en uitgehongerd katje aan die mauwend met ons meeliep (bij het stuk grond). Het beestje wist dat wij het niet zomaar hongerig achter konden laten en deed zijn uiterste best in de smaak te vallen en te laten zien hoe hongerig het was. Mee naar huis nemen was geen optie, dus is mijn vriend bij een pizzeria in de buurt wat te eten gaan halen (blikje vis werd het …). Dat viel bijster goed in de smaak.

Ik hoop dat het katje de weg naar huis terug heeft gevonden en dat de eigenaren inmiddels terug van vakantie zijn en weer eten klaarzetten, maar ik vrees dat het arme beestje wel n’s gewoon achtergelaten kan zijn. Ik ga zo even kijken, met wat voer voor de zekerheid.

Wat foto’s …


Paarden op de Monte Cimone die daar los rondlopen en het gras tussen de bosbessen kort houden.


Mooie zonsondergang vorige week tijdens een korte wandeling.


Gewoon mooi gezicht, een kleine begraafplaats.

Een bosbrand.