Nog altijd droog en warm in Toscane

Ruim een maand geleden schreef ik het laatste bericht op de blog. Hoogste tijd dus om weer eens iets te schrijven.

Ik doe mijn uiterste best om positief te zijn, maar dat valt in een zomer als deze helemaal niet mee. Ik blijf maar denken dat we aan dit soort langdurige hitte moeten wennen en vraag mij af hoe de bomen en rest van de natuur dat aan gaan pakken!

Blijkt dat ExxonMobile en andere grote industrieën jarenlang veel geld hebben uitgegeven om ons maar te doen geloven dat er geen problemen met het klimaat zijn. Dat heeft erg goed gewerkt, want uiteindelijk ken ik nauwelijks iemand die ‘iets laat’ vanwege het klimaat en ik hoor heel vaak mensen zeggen dat het allemaal zo zeker niet is dat het klimaat verandert door toedoen van de mens. Kortom, we kunnen rustig zo doorgaan!

Ik maak mij ernstige zorgen. We zijn een paar dagen in de bergen geweest, de Apennijnen hier in de buurt, Monte Cimone. Schitterend en uiteraard was het prachtig weer. Veel schitterende oude eikenbomen waren bruin, ze hebben voor dit jaar alvast hun bladeren ‘uitgezet’ en hopen op een nattere winter en meer regen volgend jaar.

Vanochtend hebben we een stukje gefietst, deels langs de Pesa. Die staat uiteraard gewoon droog. Her en der is nog een ondiep poeltje met viezig water en in één daarvan was iemand aan het vissen. Die paar vissen die deze droogte tot nu toe hebben overleefd in een poeltje bloedheet water, probeerde hij er nog even uit te halen. Tja … Dat is toch echt wel super sportief van die vent!

Gisteren keken we uit op de zoveelste bosbrand van dit jaar.

Hoe blijf je in dit soort omstandigheden positief? Gewoon je kop in het zand steken en nog maar een lang weekendje ergens ver weg vliegen omdat het zo lekker goedkoop is als je maar op tijd boekt (en “als ik niet boek doet iemand anders het wel”, dus niet vliegen helpt echt niets)? Een energieverslindende airco aanschaffen zodat je in huis niets van de ellende buiten merkt?

Ik heb deels de oplossing: niet kijken naar wat anderen doen en je daar rot aan ergeren, maar gewoon zelf proberen op een manier te leven die niet al te veel schade aan het milieu doet. Wie weet dient het als voorbeeld …!

Hoe dan ook … gisteren troffen we een schattig en uitgehongerd katje aan die mauwend met ons meeliep (bij het stuk grond). Het beestje wist dat wij het niet zomaar hongerig achter konden laten en deed zijn uiterste best in de smaak te vallen en te laten zien hoe hongerig het was. Mee naar huis nemen was geen optie, dus is mijn vriend bij een pizzeria in de buurt wat te eten gaan halen (blikje vis werd het …). Dat viel bijster goed in de smaak.

Ik hoop dat het katje de weg naar huis terug heeft gevonden en dat de eigenaren inmiddels terug van vakantie zijn en weer eten klaarzetten, maar ik vrees dat het arme beestje wel n’s gewoon achtergelaten kan zijn. Ik ga zo even kijken, met wat voer voor de zekerheid.

Wat foto’s …


Paarden op de Monte Cimone die daar los rondlopen en het gras tussen de bosbessen kort houden.


Mooie zonsondergang vorige week tijdens een korte wandeling.


Gewoon mooi gezicht, een kleine begraafplaats.

Een bosbrand.

 

Advertenties

Droog en warm in Toscane

Uiteraard is het juli, dus kun je hitte en droogte verwachten, maar dit jaar lijkt het wel een stuk erger dan andere jaren. De winter en lente waren ook al erg droog en warm.

Een paar weken geleden hadden we zondagmiddag ineens geen water meer en dat bleek nou n’s niet door een storing te komen, maar door gebrek aan water. Daar was ik wel van geschrokken, zonder water ben je behoorlijk onthand.
De laatste maanden hebben we vaker hele dagen geen water gehad omdat ze aan het werk waren en steeds een pijp vernielden. Er kwam dan een watertank in het dorp te staan waar je water kon halen. Bizar om te zien, iedereen met grote plastic tanks over straat slepend, balend, compleet uit evenwicht.

Ondertussen zijn er door heel Toscane bosbranden. De meeste worden aangestoken en ik verbaas mij dus ook alweer weken over de mensheid. Ik weet dat er maar een paar gekken nodig zijn om vreselijke schade aan te richten … maar hoe gestoord moet je zijn om een bos in brand te willen zetten? Ik kan er echt niet bij, maar heb dan ook geen psychologie gestudeerd.

 

Hier een paar foto’s uit de buurt, van de afgelopen weken:


Als deze planten bloeien gaan ze daarna dood, geloof dat ze dus pas na 20 jaar bloeien. Maar … ‘what a way to go …!’


Zonnebloemen met een kasteel (Castello di Uliveto) op de achtergrond)


Een jonge zwaluw zit op onze waslijn. Er zaten er een heel aantal en elke ochtend was het een gezellige boel met al die vogeltjes. Ze zijn echter sinds een paar dagen nergens meer te bespeuren.


Nog meer … maar nu bij ons stuk grond!

Een wijngaard … (helaas) niet de onze!

 

Wandeling in Toscane

Na een jaar lang elk weekend bezig te zijn geweest op het land, besloten we vandaag weer n’s de wandelschoenen aan te trekken.
Dat viel niet mee!

We hebben maar 3 en een half uur gewandeld … maar ik was blij weer thuis te zijn. Mijn benen waren pijnlijk en mijn voeten leken te koken.

Hoe dan ook, het was schitterend!

 Opgedroogde modder in een vallei


Een zwaluw met krekel of sprinkhaan voor de kleintjes


Uitzicht op San Gimignano


Veld met zomaar ineens bloeiende artisjokken

De was, wat slordig opgehangen …

 

Wilde zwijnen

Gisteravond zag ik een hele groep wilde zwijnen in een veld. Ze waren druk aan het graven en eten. Drie volwassenen en minimaal tien kleintjes.

Na een tijdje kijken en stil zijn, besloot ik door te rijden maar moest de achterdeur dichtslaan. Na de knal was de rust verdwenen. De zwijnen kromden hun rug en begonnen hard weg te rennen, de kleintjes verloren achterlatend. Die renden, na korte verbijstering, achter de volwassen zwijnen aan, op eng grote afstand. Ik hoorde echter in het hoge gras een klein zwijntje vreselijk klagen, het geluid bewoog dus het beestje was ook onderweg, maar blijkbaar beviel het hem niet dat de ie moederziel alleen achter was gebleven.

 

Koeien

Op de boerenmarkt elke zaterdag kopen we vaak kaas van een jongen die samen met zijn broer een aantal koeien heeft. Toen ik met één van hen stond te kletsen bleek dat ze al 13 koeien hadden moeten verkopen omdat ze aan het verhuizen zijn en helaas zouden hun laatste 5 koeien ook weg moeten.

De gemeente had erg moeilijk gedaan over een vergunning om op een nieuw stuk land dat ze huren, water aan te leggen. Na veel gedoe is het wel voor elkaar, maar inmiddels hadden ze niet genoeg tijd om alles aan te leggen voordat ze uit hun oude boerderij weg moesten.

Ik bood dus aan dat die koeien wel een paar maanden bij mij mochten staan.

Dat bleek ook nog niet zo snel geregeld, bureaucratie is er niet voor niets namelijk! Als de gemeente  even de kans krijgt, maakt ze het leven van haar ingezetenen moeilijk. Zo spreekt een zwaar gefrustreerde ingezetene … (met ervaring inmiddels).

Hoe dan ook, met weken vertraging kregen ze alsnog toestemming om de koeien bij ons neer te zetten.

Ze zijn er nu een week en hebben al veel lage olijftakken kaal gegeten … maar we krijgen er fantastische mest voor terug. En leuke foto’s.

Twee keer per dag worden ze gemolken en ze staan er echt voor in de rij. Verder zijn ze vrij en lopen wat rond, liggen wat in de schaduw en zijn vooral heel erg groot en rustig.

De koereigers komen ook regelmatig kijken, maar heb er nog geen op een koe zien staan om parasieten van de koe te eten … wie weet komt dat nog.

Nieuwe energierekening Italie

Heb je een tweede huis in Italie, dan zal het wellicht zijn opgevallen dat de energierekening ineens omhoog is gegaan, sinds begin 2017.

Ik had in het nieuwe huis in de periode maart – april geen elektriciteit gebruikt, maar had wel een rekening van bijna 50 Euro. Na even zoeken blijkt dat te komen door een nieuwe wet die een vast bedrag per maand rekent (ongeveer 13 Euro) voor eigenaren van een huis waarin ze niet officieel wonen (resident zijn).

Overigens blijkt de nieuwe wet ook mensen die besparen op elektriciteit door zuinig te zijn, meer te laten betalen. Dus mensen die veel elektriciteit gebruiken, betalen relatief minder dan mensen die weinig elektriciteit gebruiken. De theorie hierachter is dat mensen hun gasrekening opzeggen en dus meer elektriciteit gaan gebruiken als dat goedkoper is. Echter, de instanties die het hebben doorgerekend denken dat ruim 80% van de Italianen meer geld kwijt gaat zijn aan elektriciteit.

Overigens betalen Italianen sinds 2016 ook het kijk- en luistergeld via de elektriciteitsrekening. Mocht je geen TV of radio hebben (zoals ik) dan kun je een aangetekende brief sturen waarin je dit verklaart (middels een speciaal formulier). Dit formulier moet je elk jaar opnieuw invullen en aangetekend versturen (hetgeen tegenwoordig online kan op de website van de Italiaanse Post).

Vogels gevlogen

Er zat een familie zwaluwen onder een afdak bij ons nieuwe huis. Eerst zag ik vooral veel poep onder het nest. Daarna hoorde ik zacht gepiep als ik in die buurt bezig was en dat gepiep werd luider. Uiteindelijk staken de vogeltjes hun koppies boven de nestrand uit en leken glimlachend de wereld in te kijken.

Afgelopen weekend waren ze ineens allemaal weg. Uitgevlogen. Althans, dat hoop ik dan maar.

We zijn verder aan het werk geweest in de wijngaard en als we met de tractor en klepelmaaier in de weer zijn, komen er prachtige vogels naar de tractor toe. Een unieke ervaring, tot ik maar n’s opzocht wat dit voor vogels zijn. Het is een soort reiger die in het Italiaans ‘airone guardabuoi’ wordt genoemd. Dat betekent, reiger die naar de ossen kijkt.

Je ziet deze witte reigers vaak op de ruggen van grotere dieren in weilanden zitten en ze komen naar weilanden toe die worden bewerkt in de hoop er iets lekkers te vinden waar de ossen voorbij zijn gekomen (vroeger) en tegenwoordig … de tractor.

Helemaal niet uniek dus.

Ze trekken zich niets van het kabaal aan en cirkelen elegant rondom de machine, lopen erachteraan en dicht erlangs.

Het is verbijsterend dat ze elke keer dat we met de tractor bezig zijn, aan komen vliegen. Ze komen blijkbaar op het geluid af, want ik zie ze verder nooit.

Twee foto’s:

Verder ben ik nog altijd druk met de gemeente in de hoop dat er duidelijkheid komt over een bouwvergunning. Het verhaal is ingewikkeld en irritant, maar we houden heel simpel moed en ik ga er gewoon vanuit dat we een oplossing zullen vinden. Geduld heb je er wel voor nodig.