Tagarchief: natuur Toscane

Wat foto’s

Het snoeiwerk gaat gestaag door, ondanks de hitte (voor deze tijd van het jaar is het al ruim een maand idioot warm hier). We zijn redelijk ver, maar toch schiet het niet echt op. Het kost erg veel tijd omdat de olijfbomen ruim tien jaar niet zijn gesnoeid.

In een van de olijfboomtoppen zat een enorm nest. Deze foto is van het nest nadat het eerst minimaal 5 meter naar beneden is gevallen. Dat was dus een behoorlijk solide constructie. Kilo’s klei zitten erin. Geen idee welke vogel zoiets maakt, maar het is zeker een grote! Het nest is zo’n veertig centimeter breed.

In een deel van de olijfboomgaard staan wilde orchideeën. Schitterend zijn ze. Mijn vriend had er al een heel aantal gemaaid, maar is het volkomen met mij eens dat we pas verder gaan met maaien nadat deze bloemen zijn uitgebloeid, in de hoop dat ze een volgend jaar terugkomen.

Ook loopt er een fazant rond die totaal niet bang is. 

Tot slot een bizar fenomeen … al het hout dat we pas hebben gezaagd lijkt vol te zetten met houtworm. Wellicht is het iets anders, maar de plukjes zaagsel laten wel zien dat er een insect van ons prachtig gezaagde olijvenhout zit te genieten. Wij gingen ervan uit de komende jaren ons huis hiermee te verwarmen, maar dat zou wel n’s tegen kunnen vallen.

Advertenties

Prachtige herfstdag in Toscane

Zondag was het heerlijk warm (achttien graden) met af en toe een waterig zonnetje. Dat laatste had wel wat beter gekund, dan waren de foto’s zeker mooier geworden. Echter … ik heb genoten van alle verschillende kleuren en heb geen zin de foto’s te manipuleren, dus hier moeten we het mee doen!

De dagen ervoor heeft het geweldig geregend. Alles was zo nat dat we helemaal niets op het land konden doen. De hond vond het prima en heeft eindelijk weer eens een prachtige wandeling gemaakt. Her en der maakten we een kletspraatje met mensen die olijven aan het plukken waren ofwel langs kwamen joggen, ofwel anderszins bezig waren (veelal in de tuin).

Wat een heerlijke sfeer. Niets geeft mij meer het gevoel ergens thuis te zijn dan dit soort ongedwongen praatjes. In Umbrie genoot ik er ook altijd van.

De laatste foto is van knoflook die uit de grond is gehaald en gedurende de winter opgegeten zal gaan worden. Prachtig hoe die stok / dat boomstammetje aan een draadje hangt.

herfst-toscane-1 herfst-toscane-2 herfst-toscane-3 herfst-toscane-4

Aardbevingen

Inmiddels zal iedereen op de hoogte zijn van de stevige aardbevingen die een deel van midden Italie grondig hebben verprutst. Dat er in dat gebied zo ongeveer elk kwartier een kleine aardbeving is en af en toe een grotere, dat weet bijna niemand. Je hoort alleen over aardbevingen die schade aanrichten, want de rest is niet interessant.

Persoonlijk vind ik die andere aardbevingen ook interessant, omdat ik er sinds een paar weken nogal last van heb. Er is hier op een paar km afstand een epicentrum dat elke paar dagen de aarde even doet schokken. Nou gebeurde dat wel vaker en schrok ik er ook eerder wel even van, maar sinds 10 dagen geleden er een wat grotere aardbeving was (3,9 op de schaal van Richter, dus stelt wat aardbeving betreft weinig voor), ben ik mij helemaal rotgeschrokken.

Het helpt niet dat op 24 augustus in en rond Amatrice veel huizen zijn ingestort met grote aantallen mensen die zijn overleden. De beelden staan iedereen nog helder op het netvlies. Als er dan plotseling een vrij stevige aardbeving is, wordt het dagelijkse  leventje letterlijk flink door elkaar geschud.

Na een eerste kleine schok bedacht ik wat ik ook alweer zou doen als er een grotere aardbeving zou zijn. Die volgde kort daarna en daar stond ik met knikkende knieën en de hond in mijn armen in de keuken, totaal verloren. Je kunt werkelijk niets doen dan naar een plek sprinten waarvan je hoopt dat die niet in gaat storten en daarna jezelf afvragen of je wel de juiste plek hebt gekozen. De hond keek verbaasd om zich heen, maar vond het wel prima die extra aandacht. Daar heb je dus ook helemaal niets aan.

Direct na de aardbeving was de straat bezaaid met mensen die hun huis uit waren gevlucht en op hoge stem paniekerig bezig waren de schok te verwerken. De telefoonlijnen waren ruim een half uur lang overbezet, maar verder was er helemaal niets aan de hand. Geen schade. Niets. Gelukkig maar.

Sindsdien is er elke drie of vier dagen een kleine aardbeving met ongeveer hetzelfde epicentrum. Mijn knieën knikken elke keer, maar ik herstel sneller en ga ervan uit dat het bij dit soort kleine schokken gaat blijven.

Vanochtend voelde mijn vriend een aardbeving, maar ik legde hem ervaren uit dat het er geen was. Met een aardbeving gaan alle glazen rinkelen en ‘brommen’ de boekenkasten. Toen ik net even het dorp in liep bleek dat het wel een kleine aardbeving was geweest. Blijkbaar begin ik er aan te wennen! Een hele opluchting, want knikkende knieën zijn totaal nutteloos!

Op dit kaartje zie je de aardbevingen in dit gebied sinds 1985. Hoe groter het rondje, hoe sterker. Het sterretje is het epicentrum dat de laatste tien dagen actief is geweest. Informatie over aardbevingen vind je op http://cnt.rm.ingv.it.

aardbevingen-afgelopen-50-jaar-toscane

Schuim slakken

Vorige week had ik een foto van vreemd schuim ergens in een weiland. Nu weet ik waar dat schuim vandaan komt. De slak. En wel het type mét huisje.

Ik was druk bezig met graven om de wortels van bramenstruiken zoveel mogelijk te verwijderen, toen ik blijkbaar deze slak hieronder op de een of andere manier heb geïrriteerd. Er kwam in rap tempo enorm veel schuim uit het beestje zetten. Op de foto zie je het schuim en eronder de slak (moet je wel goed kijken, maar het is echt zo!).

schuim-slak

In het voorjaar zie je hele kleine plukjes schuim in de planten hangen, net alsof er een beetje heeft gespuugd. Dat is wit en met hele kleine bubbeltjes en in dat schuim zitten een type cicades. Dit schuim van de slak is anders, met grotere bubbels en doorzichtiger. Slakken produceren dit schuim ter verdediging.

Weer wat geleerd!

Wat foto’s uit Toscane

Afgelopen weekend was prachtig weer. Toch zijn er al velen met de olijfpluk begonnen. Elk jaar lijkt dat vroeger van start te gaan. Sommigen vinden de olie lekkerder op die manier, anderen zweren bij plukken vanaf november en nog weer anderen plukken zo vroeg omdat de olijfvlieg anders nog meer olijven kapot maakt. Ook dit jaar geeft ‘la mosca’ veel overlast, helaas.

Maar … het was mooi weer!

Een schitterende vlindervlinder-schuim-paddestoel-zonsondergang1

Een kleurige zwam op een notenboom (die inmiddels bijna dood is)
vlinder-schuim-paddestoel-zonsondergang2

Een zonsondergang om nog vaak naar terug te verlangen
vlinder-schuim-paddestoel-zonsondergang4

En tot hier hadden alle foto’s wel iets oranje/roods in zich, dus ik zou het eigenlijk hierbij moeten laten, maar … ik zag in het gras vorig weekend een vreemd pakketje schuim. Geen idee wat het is, dus mocht iemand een idee hebben? vlinder-schuim-paddestoel-zonsondergang3

Overleden …

Alweer twee weken geleden kwamen we bij de boerderij waar we vaak kaas en groente kopen. Toen de eigenares ons zag begon ze te huilen. Haar man was plots overleden, tien dagen ervoor. Een hartstilstand.

Hij is 63 geworden. Een rustige man die graag wilde praten met wie dan ook omdat hij nieuwsgierig was naar alle meningen. Die prachtige nieuwsgierigheid was heel bijzonder. Hij leerde veel en deelde dat wat hij wist met wie het maar horen wilde. Na jaren ploeteren en veel zorgen was het gelukt een biologische boerderij op te zetten, met schapen en groente en wijn (zonder sulfiet). Hij liep vaak gebukt en was wat somber, maar als hij een tijdje had staan praten en luisteren, verdween de somberheid en begonnen zijn ogen te glinsteren. Even geloofde hij, een betere wereld was mogelijk!

Wat zonde dat zo’n man zo vroeg overlijdt. Altijd buiten, altijd aan het werk.

Hier het uitzicht vanaf mijn huis vanochtend.

zon-komt-op-toscane

zon-komt-op-toscane-2

Oude wijngaard herstellen

Wie de blog volgt weet inmiddels dat we een huisje met 3 hectare grond aan het kopen zijn in Toscane, met een kleine wijngaard en wat olijfbomen. Ruim tien jaar was er niets meer aan gedaan. De olijfboomgaard was helemaal dichtgegroeid en de wijngaard was deels overwoekerd door bramen.

Herstel … ís deels overwoekerd door bramen.

We hebben inmiddels een paar rijen schoon weten te maken, met veel geduld, maar we hebben pas een klein stukje af. Het werk geeft wel enorm veel voldoening, zoals je begrijpt als je naar het resultaat kijkt.

oude-wijngaard-herstellen-1 oude-wijngaard-herstellen-2 oude-wijngaard-herstellen-3

Inmiddels hebben we een tractor gekocht, een Landini. Na veel onderzoek, bezoek aan verkopers en rondvragen en bijzonder zwaar wikken en wegen, hebben we gekozen voor een nieuwe tractor. De tweedehands tractoren zijn allemaal erg oud, sterk vervuilend en … nog altijd peperduur. Een nieuwe tractor is dus een goede investering want hij gaat, als het goed is, heel lang mee.

Tractor rijden is iets waar je vooral geduld voor moet hebben. Als je eenmaal begrijpt hoe het werkt (oefening baart kunst) dan rij je tergend langzaam met de klepelmaaier over alles dat gemaaid moet worden. Het ziet er daarna prachtig opgeruimd uit, maar op zich is het erg saai werk.

De wijngaard inrijden is daarentegen redelijk avontuurlijk, het is namelijk deels erg steil. Mijn vriend vindt dat fantastisch en besloot direct op de tweede dag dat we de tractor hadden, naar beneden te rijden.

De weg die hij nam ging moeizaam en eenmaal beneden vroeg hij zich af of hij wel weer boven zou komen. Dat lukte inderdaad via dezelfde weg niet. Daar stonden we met een gloednieuwe tractor tussen meters hoge bramenstruiken! Gelukkig besloten we het via de wijngaard zelf te proberen. Dat is wat smal en dus erg vervelend als de tractor gaat schuiven (er ligt zoveel droog spul dat dat soms gebeurt), maar een andere oplossing was er niet.

Het is duidelijk gelukt, de derde foto hierboven is van een deel van de wijngaard, keurig gemaaid. Dat geeft weer moed om verder te gaan. Dit staat ons te wachten:

oude-wijngaard-herstellen-4

Niet te geloven dat veel druiven deze bramenjungle hebben overleefd. Ze doen het hier zelfs beter dan bovenin de wijngaard waar geen bramen groeiden. Blijkbaar is de grond hier beter.

Eerlijk gezegd is het ook niet te geloven dat ik de bramenjungle heb overleefd. Met veel dank aan de bosmaaier.